Thursday, December 30, 2010

ഭോലാ

ദേ കാര്‍ട്ടൂണ്‍ വരണ്....‌
കേക്കുമ്പ വരണ ദേഷ്യം. കിട്ടണത് വച്ച് അവന്മാര്‍ക്കിട്ട് വീക്കണമെന്ന് തോന്നും. അല്ല പിന്നെ, എത്ര നാളെന്ന് വച്ചാ സഹിക്കണത്? എന്നാലും തിരിച്ചൊന്ന് പറയാന്‍ മോഹനനു ധൈര്യം പോരാ.
നാലാംക്ലാസില്‍ വച്ച് കിട്ടിയ ഇരട്ടപ്പേരാണ്. അതിപ്പോ ഈ നാട്ടിലും അങ്ങ് കുന്നത്തറ വരെ പാട്ടായി.

നാലാം ക്ലാസ് വരെയേ മോഹനന്‍ പഠിച്ചിട്ടുള്ളു. പിന്നേം പഠിക്കണമെന്നൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാത്തിനും കാരണം ഈ അച്ചനാ. മോഹനന്  ഓര്‍ക്കുമ്പം സങ്കടം വരും.
രണ്ട് ദിവസം പഠിക്കാന്‍ പോയില്ല എന്ന് വച്ച്  എന്നാ പറ്റാന്‍? നീ കൂടെ വാ ചന്തേലേയ്ക്ക്........
ആകെയൊരാശ്രയം അമ്മയാ. ഒന്ന് പറഞ്ഞുനോക്കമെന്ന് വച്ച് അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു. അമ്മ കുത്തിയിരുന്ന്  തണുത്തുകിടന്ന വിറക് ഊതിയൂതി കത്തിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. കട്ടന്‍ കാപ്പി ആവി പറക്കുന്ന ചൂടോടെ കിട്ടിയില്ലേല്‍ പിന്നെ അച്ഛന്റെ തെറിപ്പൂരം കേള്‍ക്കാം.
അച്ഛന്റെ കയ്യീന്ന് ഒന്ന് വാങ്ങിയാല്‍ ഇരുപ്പതാ, വെറുതെ എന്തിനാ മേടിച്ച് കൂട്ടുന്നത്? നീ ചന്തയ്ക്ക് പോടാ ചെറുക്കാ...
അമ്മ പ റേണതാ അതിന്റെ ശരി. ഇതു വല്ലോം ഈ മേരിസാറിന് അറിയാമോ?
എന്താ രണ്ട് ദിവസം വരാതിരുന്നതെന്ന് എഴുന്നേല്‍പ്പിച്ച് നിറുത്തി സാറ് ചോദിക്കുമ്പം ചന്തയ്ക്ക് പോയതാന്ന് പറഞ്ഞില്ല. ചുമ്മാ എല്ലാരും കൂടെ കളിയാക്കും.
"ക്...ക്...ക്... കാ.. കാപ്പാണ്ടാക്കി പോയതാ. അ..അ..അ...അമ്മവീട്ടീ..."
 പിന്നെ കൂട്ടച്ചിരിയായി ക്ലാസില്‍.
എന്നാ നല്ലോണം പറേണമെന്ന് വെച്ചാലും പിള്ളേരുടെ നടൂല് എഴുന്നേറ്റ് നിക്കുമ്പം ഈ മുട്ടുവിറയാ. കുന്തം.
ഒള്ള വിക്ക് എരട്ടിയാകും അപ്പം. അല്ലാത്തപ്പം “കാട്ടാമ്പാക്ക് “എന്ന് പറയാന്‍ ഒരു വെഷമോം ഇല്ല. എത്ര പ്രാവിശം പറഞ്ഞ് നോക്കിയിട്ടാ പോയത്?
“കാര്‍ട്ടൂണ്‍ കൊച്ച് പിന്നെ എന്തിനാ ഇങ്ങോട്ട് പോന്നത്? അമ്മവീട്ടിലങ്ങ് പൊറുത്താ പോരാരുന്നോ?“
മേരിസാറിന്റെ കളിയാക്കല്‍ കേട്ടപ്പം കണ്ണ് നെറഞ്ഞു വന്നു.
“പ്..പ്...പ്...പ് പോടി സാറെ എനിക്ക്  ന് ന്... നെന്റെ പടിത്തോം വ്..വ്..വ്.. വേണ്ട ഒരു പുല്ലും വേണ്ട“
അങ്ങനെ പള്ളിക്കൂടത്തീന്ന് പോന്നതാ. പിന്നെ കൊറേ നാള് കാട്ടാമ്പാക്കില്‍ അമ്മവീട്ടിലാരുന്നു. ഇത്രേം സുകം പിന്നെയൊണ്ടായിട്ടില്ല.
മേരിസാറിന്റെ സമ്മാനമാ ഈ “കാര്‍ട്ടൂണ്‍” പേര്.
മോഹനന്റെ രൂപം ഏകദേശം ഒരു കാര്‍ട്ടൂണ്‍ കഥാപാത്രം പോലെ തന്നെയായിരുന്നു. ഗ്രഹണി പിടിച്ചുന്തിയ വയറും, മുള്ളന്‍പന്നിയുടെ മുള്ളു പോലെ തലമുടിയും കോന്തന്‍ പല്ലുകളും എല്ലാമായിട്ട് ഒരു കാര്‍ട്ടൂണ്‍ രൂപം തന്നെ.
വയസ്സ് പതിനെട്ടായിട്ടും മോഹനന്‍ എല്ലാര്‍ക്കും ഇപ്പോഴും കാര്‍ട്ടൂണ്‍ ആണ്.

                                                                       *      *      *

പിന്നെ മോഹനന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഒരു വ്യത്യാസം വരുന്നത് ഭോലാ വന്നതിന് ശേഷമാണ്.
വിക്രമന്‍ നായരുടെ മൂന്നാമത്തെ ആനയാണ് ഭോലാ. എക്സൈസില്‍ നിന്ന് വിരമിച്ച ശേഷമാണ് നായര്‍ക്ക് ഈ ആനക്കമ്പം തുടങ്ങിയത്. ആദ്യത്തെ ആനകള്‍ രണ്ടും നായര്‍ ഒരു നമ്പൂതിരിയില്ലത്ത് നിന്ന് വാങ്ങിയതാണ്. പിന്നെ അറിഞ്ഞു, ബീഹാറില്‍ ആനലേലമുണ്ടെന്നും വളരെ വിലക്കുറവില്‍ ആനയെ വാങ്ങാമെന്നും.
നായര്‍ക്ക് വെട്ടൊന്ന് മുറി രണ്ടെന്നാണ് പ്രമാണം.
അങ്ങിനെയാണ് ഭോലാ മോഹനന്റെ നാട്ടിലെത്തിയത്.
ഭോലാ മാത്രമല്ല രണ്ട് ആനക്കാരും കൂടെ വന്നു. ബീഹാറി ആനയ്ക്ക് ഹിന്ദി മാത്രമേ അറിയൂ. പിന്നെപ്പിന്നെ മോഹനനെ ഒരു പണിക്കും കിട്ടാതെയായി. എപ്പോള്‍ നോക്കിയാലും ഭോലായുടെ ചുറ്റുവട്ടത്തില്‍ തന്നെ കാണും.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ നോക്കുമ്പോള്‍ ആനപ്പാപ്പാന്മാര്‍ രണ്ടുപേരുമില്ല. അങ്ങാടിയില്‍ നിന്ന് ടൌണിലേയ്ക്കുള്ള ബസില്‍ പോകുന്നത് കണ്ടെന്ന് ചായക്കടയിലെ ബഷീര്‍ പറഞ്ഞത് സത്യമായിരിക്കാനെ തരമുള്ളു.
ഭോലായുടെ കാര്യമായി കഷ്ടം. അവന്‍ തിന്നാതെയും കുടിക്കാതെയും മൂന്നാം ദിവസമാണ് ഇന്ന്.
“എവന്മാര്‍ക്ക് എന്നാലും ഇത്രേം കണ്ണീച്ചോരയില്ലാതെ പോയല്ലോ .... മോഹനന് വിഷമം തോന്നി.
നായര്‍ പല പാപ്പാന്മാരെ കൊണ്ടുവന്നു, എല്ലാരും തോറ്റ് തുന്നം പാടി. പനമ്പട്ടയും പഴവുമൊക്കെ ഭോലാ തൊട്ടുനോക്കിയത് പോലുമില്ല. ശരിക്കും മോഹനന് സങ്കടം വന്നു.....
അച്ഛന്റെ കാളകളെ പറമ്പിലേയ്ക്ക് മാറ്റിക്കെട്ടിയിട്ട് മോഹനന്‍ ഭോലായുടെ അടുത്തെത്തി...
ഭോലാ ഒരു വശം  ചരിഞ്ഞു കണ്ണടച്ച് കിടക്കുന്നു. ഒരു കുല പാളയങ്കോടന്‍ പഴം ആരോ കൊണ്ട് വച്ചിട്ടുണ്ട്.
മോഹനന്‍ ചുറ്റും നോക്കി. ആരെയും കാണുന്നില്ല.
“ലേക്കെ കപര്‍ക്ക ഹാത്തീ“ മോഹനന്‍ മെല്ലെ പറഞ്ഞുനോക്കി
അല്പം കൂടെയുച്ചത്തില്‍ മോഹനന്‍ പറഞ്ഞു “ ലേക്കെ കപര്‍ക്ക ഹാത്തീ” ഭോലാ മെല്ലെ തലയുയര്‍ത്തി നോക്കി. മോഹനന് ഉത്സാഹമായി. ധൈര്യപ്പെട്ട് ഭോലായുടെ അടുത്തേയ്ക്ക് ആ പഴക്കുലയുമെടുത്ത് ചെന്നു അതിന്റെ മുമ്പില്‍ നീട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ടു നിന്നു.
ഭോലാ മടിക്കാതെ പഴക്കുല വായിലേക്ക് വാങ്ങി.
എന്തെന്നറിയാത്ത ഒരു സന്തോഷത്തള്ളലില്‍ നെഞ്ചുംകൂട് തകര്‍ത്തുകൊണ്ട് ഹൃദയം പുറത്തേക്ക് വരുമെന്ന് മോഹനനു തോന്നി.
ചുറ്റും ആരുമില്ലെന്ന് ഉറപ്പ്  വരുത്തി മോഹനന്‍ ഭോലായോട് ചേര്‍ന്നു  നിന്ന് പനയോലയും പഴവുമെല്ലാം സന്തോഷത്തോടെ അവനെ ഊട്ടി.
അകലെ നിന്ന് നടന്നു വരുന്ന ദേവന്‍ ഉച്ചത്തില്‍ വീട്ടിലേയ്ക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
 “അച്ചാ, പോലാ പഴം തിന്നണു...
ഓടി വന്ന വിക്രമന്‍ നായര്‍ അതിശയത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.
അങ്ങിനെയാണ് മോഹനന്‍ ഭോലായുടെ കൂട്ടുകാരനും ആനക്കാരനുമാകുന്നത്.
                                                       *      *      *
“കാര്‍ട്ടൂണേ ഒരാനമൊട്ട തര്വോ?”
“ദേ പ്..പ്...പ്.. പൊക്കോണം മുമ്പീന്ന്, ഒരു തേമ്പ് തന്നാലൊണ്ടല്ലോ”
അവിടെ തീര്‍ന്നു മോഹനന്റെ സകല ദേഷ്യവും. എത്ര കോപിപ്പിച്ചാലും അതില്‍ കൂടുതല്‍ അവന്റെ വായില്‍ നിന്ന് ഒരു വാക്ക് വരികയില്ല. ഭോലായുടെ ചങ്ങാത്തം കിട്ടിയതില്‍ പിന്നെ മോഹനന്‍ സൌമ്യനായി എന്നാണെല്ല്ലാവരുടെയും അഭിപ്രായം.

ആ സ്നേഹം ഭോലാ തിരിച്ചും കൊടുത്തു. വേറൊരു പാപ്പാനെ ഭോലാ അടുപ്പിച്ചിട്ടില്ല. ചെങ്ങരത്ത് തടി  പിടിക്കാന്‍ പോയപ്പോള്‍ വഴുക്കമുള്ള പാറയില്‍ മോഹനന്‍ വീണ് കാലുളുക്കി മൂന്ന് ദിവസം നടക്കാനാവാതെ വീട്ടിലിരുന്നപ്പോള്‍ ഭോലാ പച്ചവെള്ളം പോലും കുടിച്ചില്ല. ഇരുമെയ്യും ഒരു കരളുമെന്ന പോലെയൊരു ബന്ധം. ഉണ്ണാനും ഉറങ്ങാനുമെല്ലാം മോഹനന് വളരെ ഉത്സാഹം തോന്നി. മോഹനന്‍ ആരില്‍ നിന്നും അധികം സ്നേഹം അനുഭവിച്ചിട്ടില്ല.  ഇപ്പോള്‍ എപ്പോഴും ഓര്‍ക്കാനും പറയാനും ഒരു ജീവി അടുത്ത് വന്നപ്പോള്‍ മുടക്കുമുതലും പലിശയുമായി മോഹനന്‍ സ്നേഹിച്ച് തീര്‍ക്കുകയാണ്. ഒരിക്കല്‍ പോലും പിണങ്ങാതെയും ഇടയാതെയും മൂന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍

                                                            *      *       *

"പ്..പ്...പ്.... പോലാ, ഇന്നെവടെയാണെന്നറിയാവോടാ, ത്..ത്...ത്.. തിരോരത്ത് കാവിലാ എഴുന്നള്ളത്ത്”
മോഹനന്‍ അറിയാതെയൊരു മൂളിപ്പാട്ടൊഴുകി. താളം പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഭോലാ കേട്ടുരസിച്ചു.
തിരുവരത്ത്  കാവുത്സവം രണ്ട് പേര്‍ക്കും മറക്കാന്‍ കഴിയാത്ത അനുഭവമാണ്  സമ്മാനിച്ചിട്ടുള്ളത്.

അവിടെയാണ്  ഭോലാ ആദ്യമായി തിടമ്പേറ്റുന്നത്. അതും വളരെ വലിയ വാഗ്വാദങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം. ഭോലായുടെ പ്രത്യേക സ്വഭാവം അവനെ ഒരു സംശയനിഴലില്‍ ആക്കിയിരുന്നു. വേറാരോടും ഇണങ്ങാത്ത ആ പ്രകൃതം അല്പം ഭയത്തോടെയാണ് എല്ലാവരും നോക്കിയിരുന്നത്. നേരത്തെ പറഞ്ഞൊത്തിരുന്ന ആനയ്ക്ക് മദപ്പാട് കണ്ടത് അറിഞ്ഞ് അമ്പലക്കമ്മറ്റി നാടൊട്ടുക്കും അന്വേഷിച്ചുവെങ്കിലും ഫലം കണ്ടില്ല.

“എന്നാ പ്..പ്...പ്.. പോലായെ ഒന്ന് നോക്കിയാലോ...? ”
“പോടാ അവടന്ന്... ചുമ്മാ ഉത്സവം കലക്കാന്‍....”
“ഞാം ന്.. ന്നോക്കിക്കോളാവെന്നേ ...”

ഭോലാ അന്ന്  മസ്തകമുയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച ആ നില്പ്  കണ്ട എല്ലാവരും അവനെയും മോഹനനെയും നെഞ്ചേറ്റി. മോഹനന്റെ ആര്‍ക്കും മനസ്സിലാവാത്ത ചട്ടങ്ങള്‍ പാലിച്ച് അവന്‍ അനുസരണയോടെ നിന്നു. പ്രത്യേകസമ്മാനവും വാങ്ങിയാണ് അവര്‍ അന്ന് തിരിച്ചു പോന്നത്. പിന്നെ ഈ മൂന്നു വര്‍ഷവും തിരുവരത്തുകാവ് വേറൊരു ആനയെ അന്വേഷിച്ചിട്ടില്ല.

                                                                *      *      *

“പ്..പ്....പ്... പോലാ, ഇച്ചിരി പ്..പ്... പെട്ടെന്ന് നടയെടാ....“
ഭോലാ തുമ്പി കൊണ്ട് മെല്ലെ മോഹനനെയൊന്ന് തട്ടി
“ഹേയ്... എന്നാടാ...”
 മോഹനന് പെട്ടെന്ന് എന്തോ സങ്കടം പോലെ തോന്നി.
“ ഇവനിതെന്നാ പറ്റി...?”
“എന്നാടാ പോലാ...”
                                              
                                                                 *    *     *          
തിരുവരത്തുകാവ്  ഉത്സവമേളത്തില്‍ ഉലയുകയായിരുന്നു.
ഭോലാ തലയുയര്‍ത്തി നിന്നു, എല്ലാവരെയും തന്നിലേക്ക് ആകര്‍ഷിച്ചുകൊണ്ട്.
മോഹനന്‍ ഭോലായുടെ കൊമ്പില്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ട് നിന്ന് പരിസരമൊക്കെ നോക്കി.
എന്തോ ഒരു അസ്വസ്ഥത നെഞ്ചില്‍ പിടയുന്നു. എന്തെന്ന് ഇഴ പിരിക്കാന്‍ മോഹനനു കഴിഞ്ഞില്ല.

“എന്നാടാ മക്കളേ....”
നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ത്..ത്.. തട്ടണേ...?”
ഭോലാ പിന്നെയും മോഹനനെ തുമ്പി കൊണ്ട് തട്ടി.

മോഹനന്‍ ആനയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. ഒരു കുറുമ്പ് ഭാവം അവന്‍ കണ്ടു.
പിന്നെയും രണ്ടുതവണ കൂടി മോഹനനു തട്ട് കിട്ടി.
ഇതുവരെയും എടുക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ലാത്ത വടി മോഹനന്‍ ഭോലായുടെ തുമ്പിക്കയ്യില്‍ അല്പം ബലമായിത്തന്നെ അമര്‍ത്തി.
മേളപ്പെരുക്കത്തിന്റെ ഉച്ചത്തില്‍ മോഹനന്‍ ഭോലായുടെ തട്ടുകൊണ്ട് താഴെ വീണു.
ചുറ്റും നിന്ന കുറേപ്പേര്‍ മാത്രം കണ്ടു ഭ്രമിച്ചു.
മോഹനന്‍ എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഭോലാ പിന്നെയും തുമ്പിക്കൈ കൊണ്ട് അവനെ തട്ടിവീഴ്ത്തി.
മോഹനന് ഉള്ളത്തില്‍ നിന്ന് അസ്വസ്ഥത മാഞ്ഞുപോകുന്നത് പോലെ തോന്നി.  ഒരലൌകികമായ ശാന്തത അവനെ മൂടുന്നത് അവന്‍ അറിഞ്ഞു.
അവന്‍ സ്നേഹത്തോടെ ഭോലായെ നോക്കി.

“ക്..ക്...ക്... കൊഴപ്പമില്ലെടാ പോലാ.. നീ അതങ്ങു ച്..ച്...ച്.. ചെയ്താലും നിന്നെ എനിക്കിഷ്ടാ....”
ചുറ്റും സംഭ്രമങ്ങളുടെ നിലവിളികള്‍ പടരുന്നത് മോഹനന്‍ വളരെ ദൂരത്തെന്ന പോലെ കേട്ടു.
രണ്ട് വെള്ളക്കൊമ്പുകള്‍ മോഹനന്‍ കണ്ടു. ലക്ഷണമൊത്ത, താന്‍ ഒത്തിരി അഭിമാനത്തോടെ മന സ്സില്‍ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച കൊമ്പുകള്‍.
ആ കൊമ്പുകള്‍ താഴ്ന്നു വരികയല്ല, താന്‍ മെല്ലെ ഉയര്‍ന്ന് അവയിലേക്ക് ചെല്ലുകയാണെന്ന് മോഹനനു തോന്നി.
വയറില്‍ ഭോലായുടെ കൊമ്പുകള്‍ അമരുമ്പോള്‍ ചുറ്റും നിന്നുയരുന്ന ഭയാക്രാന്തനിലവിളികള്‍ മോഹനന്‍ കേട്ടില്ല. ചുറ്റും ഓടിയകലുന്ന കാലടിശബ്ദം അവന്‍ കേട്ടില്ല.

അവന്‍ ഭോലായുടെ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് മാത്രം സൂ‍ക്ഷിച്ചു നോക്കി. കുറുമ്പ്, കുറുമ്പ്, സ്നേഹത്തില്‍ ചാലിച്ച കുറുമ്പ് മാത്രം

“പോലാ.. പോലാ.. നീ എന്ന ചെയ്യുവെടാ ഞാം പോയാല്....?

പോലാ... പോലാ... പോലാ... സൂക്ഷിച്ചോണേടാ മക്കളേ...

ഓ പോലാ.. ന്റെ പോലാ....”                                                            

Tuesday, December 21, 2010

ചിരിപ്പൂക്കള്‍ വിരിയിക്കാം

ഈ ബ്ലോഗ് തുടങ്ങുമ്പോള്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ലക്ഷ്യത്തില്‍ നിന്ന് ഇതിന്റെ ദിശ അല്പം വ്യതിചലിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. വീണ്ടും ട്രാക്കിലേയ്ക്ക് വരേണ്ടതിന് ഒരെളിയ ശ്രമം.

ചില നന്മകള്‍ കാണുമ്പോള്‍ ഉള്‍തടത്തില്‍ ഉറവെടുക്കുന്ന ആഹ്ലാദം പങ്കിടേണ്ടതിന്,  ചില അരുതായ്മകള്‍ കാണുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാകുന്ന അസ്വസ്ഥതകള്‍ എഴുതിവയ്ക്കേണ്ടതിന്, ചില ആശങ്കകള്‍  സമാനമായി ചിന്തിക്കുന്നവരോട് പങ്കു വയ്ക്കാന്‍, കൈക്കുമ്പിളില്‍ നിന്നു ചോര്‍ന്ന് പോകുന്ന മനുഷ്യത്വവും ദയയും നിസ്വാര്‍ഥതയും ദൈവഭയവും സാമൂഹികപ്രതിബദ്ധതയും ഒക്കെ അല്പമെങ്കിലും അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് വേണ്ടി കരുതി വച്ച് രംഗം വിട്ട് പോകുവാന്‍.......

അതിലധികം ഒന്നും ലക്ഷ്യമായിരുന്നില്ല.

പുരാതനകാലത്ത് ബ്ലോഗുകള്‍ വേറൊരു രൂപത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. മനുഷ്യര്‍ വനങ്ങളിലും ഗുഹാന്തരങ്ങളിലും ഒക്കെ വാസം ചെയ്യുന്ന കാലത്ത്, ലിപികളും ചര്‍മലിഖിതങ്ങളും പുസ്തകങ്ങളും ഒക്കെ ഉരുവാകുന്നതിനും മുമ്പേ, അന്നത്തെ മനുഷ്യന്  ഒരു സന്തോഷം വന്നാല്‍ അവന്‍ ഓടിപ്പോയി അവന്റെ ഗുഹയുടെ ചുവരില്‍ ഒരു ചിത്രം വരഞ്ഞിടും. അവനു ദുഃഖം വന്നാലും ചുവര്‍ചിത്രം തന്നെ ശരണം. അവന്‍ ഒരു വന്യമൃഗത്തെ വേട്ടയാടിപ്പിടിച്ചാല്‍ അതിന്റെ ചിത്രവും അവന്റെ ആയുധങ്ങളുടെ ചിത്രവും, അവന്റെ ആത്മസംഘര്‍ഷങ്ങളുടെ ബഹിര്‍സ്ഫുരണവുമെല്ലാം ആ ചുവരില്‍ തന്നെ.

കാലാന്തരങ്ങളിലെന്നോ കവാടം കടന്നെത്തുന്ന ഒരു സഞ്ചാരിക്ക് വേണ്ടി അവന്റെ ആത്മാവിഷ്കാരം തപം ചെയ്ത് കിടന്നു. അവ ഈ കാലത്ത് നമ്മോട് അവന്റെ മനസ്സിന്റെ ചെപ്പ് തുറന്ന് കാണിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു: “എന്നോ ഒരിക്കല്‍ പടി കടന്നെത്തുന്ന നിങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഞാന്‍ പകര്‍ത്തി വച്ച എന്റെ മനോരഥങ്ങളിതാ“

ഇന്ന് ഒരു കൂട്ടം മനുഷ്യര്‍ സന്തോഷം വന്നാലും സങ്കടം വന്നാലും അത്  പകര്‍ത്തി വയ്ക്കുന്നു. അവരുടെ ആത്മരോഷവും, ആശങ്കകളും, കലാഭിരുചിയുമെല്ലാം, രേഖപ്പെടുത്തിവയ്ക്കുന്ന കൊച്ച് കൊച്ചു ഗുഹകള്‍. അവര്‍ മറഞ്ഞു പോയാലും അവരുടെ ആവിഷ്കാരങ്ങള്‍ അതിജീവിക്കുന്നു. കാലാന്തരങ്ങളിലെന്നോ വന്നെത്തുന്ന ഒരേകാന്തസഞ്ചാരിക്ക് വേണ്ടി.

രമ്യ ആന്റണി എന്ന ശലഭം അവളുടെ ഹൃസ്വകാലജീവിതം പൂര്‍ത്തിയാക്കി പോയി. അവളുടെ ആത്മാവിഷ്കാരം കൊച്ചുകൊച്ചു കവിതകളായി ചുവരില്‍ ഇടംപിടിച്ചിരിക്കുന്നു, ഇനിയും വന്ന് പോകാനുള്ള സഞ്ചാരികളേയും കാത്ത്.

www.itsmeremya.blogspot.com
www.salabhaayanam.blogspot.com

ഇവിടെ ഈ ഗുഹയില്‍ ഞാന്‍ എന്റെ മനസ്സെഴുതി വയ്ക്കുന്നു. ചില സഞ്ചാരികള്‍ വന്ന് കാണുന്നു, അഭിപ്രായങ്ങള്‍ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.  വന്ന് കാണണമേ എന്ന് ക്ഷണിക്കുവാന്‍ മാത്രം ഒന്നുമില്ല എന്നറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് പ്രിയസുഹൃത്തുക്കള്‍ക്ക് മെയില്‍ / ലിങ്ക് അയക്കുന്നില്ല. (അയച്ചുതരണം എന്ന് പ്രത്യേകം ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ചില സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കല്ലാതെ)

എന്നാലും അറിഞ്ഞും തിരഞ്ഞും വരുന്ന അതിഥികളോരോരുത്തരും എനിക്ക് എത്രയും പ്രിയര്‍ തന്നെ--- അതിഥി ദേവോ ഭവ

ഈ പോസ്റ്റുകള്‍ കാണുന്നവര്‍ ശരാശരി 40 പേരാണ്.  അവര്‍ക്ക് വേണ്ടി, അവരുടെ ചിന്തയ്ക്കും വിലയിരുത്തലിനും വേണ്ടി, ഉള്‍ത്തടത്തില്‍ ഒരു ചലനം സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതിന്, ഏതെങ്കിലും ഒരു ഹൃദയത്തില്‍ ഒരു പുതുനിര്‍ണ്ണയം എടുക്കുവാന്‍ പ്രേരണയാകേണ്ടതിന് ഈ പോസ്റ്റ് സമര്‍പ്പിക്കുന്നു.

നമ്മള്‍ ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ സാധാരണ മനുഷ്യരെക്കാളും ഒരു പ്രത്യേകതയുള്ളവരാണ്. നമ്മുടെ അന്തരംഗം സദാ ഉണര്‍ന്നും നിരീക്ഷിച്ചും പ്രതികരിച്ചും രേഖപ്പെടുത്തിയും സജീവമാണ്. നമ്മുടെ വീക്ഷണങ്ങള്‍ വ്യത്യസ്തമാണ്   നമ്മുടെ ഭാവനയും ചിന്താഗതികളും വ്യത്യസ്തമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് നമ്മള്‍ അതു വാങ്മയചിത്രമായി രൂപപ്പെടുത്തി മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് വിളമ്പുന്നത്.

ഇന്ന് ഞാന്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഈ വിഷയവും നിങ്ങള്‍ ഒരു നിമിഷം ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കുകയില്ല എന്നെനിക്ക് നിശ്ചയമുണ്ട്.



നമുക്ക് സോണിയെന്ന ഈ 8 വയസ്സുകാരിയെ പരിചയപ്പെടാം. ഇവള്‍ ആന്ധ്രയിലെ ഒരു നഗരപ്രാന്തചേരിയില്‍ പാട്ടയും ചാക്കുമൊക്കെ പെറുക്കി ഉപജീവനം കഴിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളുടെ പുത്രിയാണ്. നന്നായി പഠിക്കുന്ന ഈ കുട്ടിക്ക് ഡോക്ടര്‍ ആകണമെന്നാണാഗ്രഹം. എത്ര മനോഹരമായ നടക്കാത്ത സ്വപ്നം എന്ന് ഒരു സിനിമാ ഡയലോഗ് പോലെ ഒരു ആഗ്രഹം.

ഇങ്ങിനെയുള്ള സ്വപ്നങ്ങളെയും ജീവിതങ്ങളെയും ലക്ഷ്യപൂര്‍ത്തിയിലെത്തിക്കേണമെന്ന് കരുതി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഒരു സംഘടന വഴി എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് ഈ കുട്ടിയെ സ്പോണ്‍സര്‍ ചെയ്യുന്നു. മാസം 600 രൂപ എന്ന മിനിമം തുക അയച്ച് വലിയ ഒരു ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ഈ കുട്ടിയെ നയിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുത്ത എന്റെ സുഹൃത്ത് അത് ആരും അറിയേണ്ടെന്നും പരസ്യപ്പെടുത്തേണ്ടെന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എങ്കിലും ഇത് വായിക്കുന്ന ആര്‍ക്കെങ്കിലും ഒരു പ്രോത്സാഹനത്തിന് കാരണമാകേണ്ടതിനും, സോണിയെപ്പോലെ ഇനിയൊരു മുഖം കൂടി സന്തോഷഭരിതമാകേണ്ടതിനും ഞാന്‍ ഇത് പരസ്യപ്പെടുത്തുകയാണ്.

എന്റെ ഈ ബ്ലോഗ് പോസ്റ്റ് വായിക്കുന്ന 40 പേരിലാരെങ്കിലും ഇത് പോലൊരു തീരുമാനമെടുത്താല്‍, അല്ലെങ്കില്‍ അവരുടെ സൌഹൃദ സംഭാഷണങ്ങളില്‍ ഈവിധവിഷയങ്ങള്‍ കടന്നു വന്നിട്ട് ഒന്നോര്‍ക്കുവാന്‍ ഈ ബ്ലോഗ് പ്രേരകമായെങ്കില്‍, അങ്ങിനെ ചില കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മുഖത്ത് ചിരിപ്പൂക്കള്‍ വിരിയുന്നുവെങ്കില്‍ എന്റെ ഈ എളിയ ശ്രമവും ധന്യമായി.

അല്ലെങ്കിലും എന്റെ ഗുഹയുടെ ചുവരില്‍ ഈ അക്ഷരചിത്രം മായാതെ കിടക്കും. എന്നെങ്കിലും ഇതുവഴി കടന്നു വരുന്ന ഒരു സഞ്ചാരിക്കായി കാത്തുകൊണ്ട്..........

Friday, December 17, 2010

എനിക്കും ഒരു പിറന്നാള്‍

പോകുന്ന ബ്ലോഗ് സൈറ്റുകളിലെല്ലാം ഒന്നാം പിറന്നാള്‍ പൊടിപൊടിക്കുന്നു. അയ്യയ്യോ, ഫെബ്രുവരി ആകുമ്പോള്‍ എന്റെ ബ്ലോഗിനും വയസ്സ് ഒന്നാകും. ഫെബ്രുവരി മുതല്‍ ജൂണ്‍ 19 വരെ ഞാന്‍ ഒരു സമാധിയിലായിരുന്നു. മുത്തശ്ശിക്കഥയിലെ കാക്കയെപ്പോലെ മുങ്ങിത്തപ്പിയെടുത്തതോ പത്തുപന്ത്രണ്ട് കരിക്കട്ടകള്‍.

ഞാന്‍ ഒന്നാം വാര്‍ഷികത്തിനു പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത് ഭാവനയിലൊന്ന് കാണട്ടെ.

*** 16 പോസ്റ്റുകള്‍

*** 14 ഫോളോവേഴ്സ്

*** 24 അഭിപ്രായങ്ങള്‍

*** മുഖാമുഖം കാണാത്തത് കൊണ്ട് കിട്ടാതെ പോയ അടികള്‍ - no hands and mathematics
(കയ്യും കണക്കുമില്ല എന്നതിന്റെ ഇംഗ്ലിഷ് ഇലയ്ക്കാട് ദേശത്തൊക്കെ ഇങ്ങിനെയാ )

ആഹാ, അടുത്ത പോസ്റ്റിനുള്ള വിഷയം ഇപ്പോഴേ റെഡി.

Wednesday, December 15, 2010

നിന്റെ ഒടുക്കത്തെ ചിരി

അന്തരിച്ച മുന്‍ പ്രധാനമന്ത്രി ശ്രീ പി.വി. നരസിംഹറാവുവും ഞാനും തമ്മില്‍ പൊതുവില്‍ ഒരു കാര്യം പങ്കിടുന്നുണ്ടെന്ന് എന്റെ സുഹൃത്തുക്കളും (അധികം പേരൊന്നുമില്ല, അത്രയ്ക്ക് നല്ല സൌഹൃദസ്വഭാവിയാണെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മതിയല്ലോ) പിന്നെ പ്രിയഭാര്യയും പറയാറുണ്ട്.

ചിരിയുടെ കാര്യത്തിലാണ് ഈ സാമ്യം.
പ്രധാനമന്ത്രിയാക്കുമെന്നറിഞ്ഞ് പോലും അദ്ദേഹം ചിരിച്ചിട്ടില്ലെന്നാണ് വാര്‍ത്ത.
ഇക്കിളിയിട്ടിട്ട് പോലും റാവു ഒന്നു ചിരിച്ച് കാണാനുള്ള ഭാഗ്യം  പ്രസിഡന്റിനോ മന്ത്രിമാര്‍ക്കോ ലഭിച്ചിട്ടില്ലത്രേ.

ഈയടുത്ത കാലത്ത് മനസ് തുറന്നൊന്ന് ചിരിച്ചത് ജയന്‍ ഡോക്ടറുടെ പഞ്ചമനെ വായിച്ചപ്പോഴാണ്.

പക്ഷെ പറയാന്‍ വന്നത് ഇതൊന്നുമല്ല.

വല്ലപ്പോഴും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ഈ ചിരി ഒരു പാരയായി മാറുന്നതിനെപ്പറ്റി നിങ്ങളോട്  പങ്കു വയ്ക്കാം.

നഞ്ചെന്തിനാ നാനാഴി എന്ന് ചോദിച്ചത് പോലെയാണ്   ഈ ചിരി തിരിച്ചടിച്ചിട്ടുള്ളത്.

ഒരനുഭവം സിംഗപ്പൂരില്‍ വച്ചാണ്.

വന്ന് അധികം നാളായിട്ടില്ല. സിംഗപ്പൂരില്‍ തമിഴറിയാമെങ്കില്‍ ജീവിച്ച് പോകുന്നത് വളരെ എളുപ്പമാണ്. ദുബായില്‍ ജീവിക്കാന്‍ മലയാളം മാത്രം മതി എന്ന് പറയുന്നത് പോലെ  !

എനിക്കാണെങ്കില്‍ ആകെ അറിയാവുന്ന തമിഴ് “ആമാ” മാത്രം.

യാര്‍ഡില്‍ ഉച്ചഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് വിശ്രമിക്കുന്ന സമയം. രണ്ടുമൂന്ന് തമിഴന്മാര്‍ ഇരുന്ന് കാര്യങ്ങള്‍ പറയുകയായിരുന്നു.

നമുക്കാണെങ്കില്‍ അധികം സുഹൃത്തുക്കളുമില്ല. ഇങ്ങിനെയൊക്കെയല്ലെ പരിചയപ്പെടുന്നതെന്നോര്‍ത്ത് ധൈര്യപൂര്‍വം ഇടിച്ചങ്ങ് കയറി.

കേട്ട സംഭാഷണ ബാക്കി ഇതാണ്:  ഹെവനാ അത്, എങ്ക രാമനുടയ ഉയിരെടുക്ക വന്ന യമന്‍ അത്”

ആഹാ എന്തൊരു പ്രാസം? എന്തൊരു പ്രസെന്റേഷന്‍?

ഇതിനൊരു കമന്റ് പോസ്റ്റ് ചെയ്യാതെ ( സോറി, ബ്ലോഗ് പരിചയം വച്ച് എഴുതിപ്പോയതാ.) ഒരു അഭിപ്രായം പറയാതെ വിട്ടാല്‍ ശരിയാകുമോ?

ആവശ്യമുള്ള സമയത്ത് ആമയും വരുന്നില്ല മുയലും വരുന്നില്ല. എന്നാ‍ലും അണ്ണന്മാരുടെ  പ്രീതി പിടിച്ചുപറ്റാന്‍ ഒരസുലഭാവസരം വെറുതെ കളയുന്നതെങ്ങിനെ?

ഇനിയിപ്പം ഒരൊറ്റ വഴിയേയുള്ളു. വല്ലപ്പോഴും വരുന്ന ചിരിയായുധം തന്നെ ശരണം.

പ്രാസമൊപ്പിച്ചുള്ള അണ്ണന്റെ തമിഴ് പേച്ച്  ആസ്വദിച്ചെന്ന മട്ടില്‍ “ഹ ഹ ഹ“  ഒരൊന്നൊന്നര ചിരി തുറന്നങ്ങു വിട്ടു.

ഒരു മറുപടിച്ചിരിക്ക് ആകാംക്ഷയോടെ ഞാന്‍ നോക്കിനില്‍ക്കെ അണ്ണന്മാരുടെ മുഖഭാവം എം.ജി.ആറിനെ കണ്ട എം.എന്‍ നമ്പ്യാരെപ്പോലെ കടുപ്പമാകുന്നത് കണ്ട് ഞാന്‍ ആകെ വിളറി. സ്ലോ മോഷനില്‍ അവര്‍ അടുത്ത് വരുന്നത് പന്തിയല്ലെന്ന്  ആറാമിന്ദ്രിയം പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞാന്‍ അവിടെ നിന്നു രക്ഷപ്പെട്ടു. സംഗതിയെല്ലാം കണ്ടു നിന്ന ഒരാള്‍ പിന്നെ വിഷയം പറഞ്ഞപ്പോഴാണ്  ചിരി പാരയാകുന്നതെങ്ങിനെയെന്ന് മനസ്സിലായത്.

ഞങ്ങളുടെ യാര്‍ഡില്‍ വന്ന ഹെവന്‍ എന്ന ഷിപ്പില്‍ ഒരു തമിഴ് സുഹൃത്ത്  വീണു മരിച്ചിട്ട് അധികം നാളായിട്ടില്ലായിരുന്നു. രാമന്‍ എന്ന ആ സുഹൃത്ത് അണ്ണന്മാരുടെ സന്തതസഹചാരി ആയിരുന്നത്രെ. രാമന്റെ ഉയിര്‍ പോയ കാര്യം സംസാരിച്ചിരുന്നതിന്നിടയിലാണ് ഞാന്‍ എന്റെ സന്തോഷപ്പൊട്ടിച്ചിരിയുമായി കയറിച്ചെന്നത്.

ഒരു തല്ലു കൊണ്ടൊന്നും ഞാന്‍ നന്നാവില്ല അമ്മാവാ എന്ന് പറഞ്ഞത് പോലെ ചിരിപാര മുമ്പ് വിശാഖപട്ടണത്ത് വച്ച് തിരിഞ്ഞ് കുത്തിയത് മറന്നുപോയി.

കോളേജും ITI യും കഴിഞ്ഞ്  നേവിയില്‍ ട്രെയിനിങ് വിശാഖപട്ടണത്ത്. മലയാളികളെ മാത്രം കണ്ട് വളര്‍ന്ന ഞാന്‍ പല സംസ്ഥാനക്കാരുടെ ഇടയില്‍ ചെന്നാ‍യ്ക്കളുടെ ഇടയില്‍ കുഞ്ഞാട് പോലെ കഴിഞ്ഞു. പഠനത്തില്‍ മിടുക്കനായതുകൊണ്ട്  മലയാളമല്ലാതെ ഒരു വാക്ക് വരത്തില്ല വായില്‍ നിന്ന്.

കിട്ടിയ റൂം മേറ്റ് ബീഹാറില്‍ നിന്നുള്ള ദിലീപ് കുമാര്‍ സിംഗ്. ആറ് മാസം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍ മലയാളം പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഞാന്‍ മോശമല്ലല്ലോ. ഞാനും പഠിച്ചു ഹിന്ദി. രണ്ടേ രണ്ട് വാക്ക്- “ബഹുത് അച്ഛാ”

അങ്ങിനെയിരിക്കെ സിംഗ് അവധിക്ക് പോയി. ഒരു മാസം കഴിഞ്ഞ് തിരിയെ വ ന്നപ്പോള്‍ സിംഗിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു തെളിച്ചവുമില്ല. ഹോം സിക്ക് ആയിരിക്കും എന്ന് തോന്നി.  അന്നു രാത്രിഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോള്‍ സിംഗും കൂട്ടുകാരുമായി സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നു.

കടിച്ചാല്‍ പൊട്ടാത്ത ഹിന്ദിയുടെ നടുവില്‍ ഞാന്‍ കണ്ണും തള്ളിയിരുന്നു, കുറിച്ചിത്താനം ഹൈ സ്കൂളില്‍ ഹിന്ദി പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന സോമന്‍ സാറിനെ ഓര്‍ത്തുകൊണ്ട്. പത്താം ക്ലാസില്‍ മിഡ്റ്റേം പരീക്ഷയ്ക്ക് ഹിന്ദി തര്‍ജമ ചെയ്തതും  ഉത്തരക്കടലാസ് വായിച്ച് ക്ലാസ്സില്‍ ചിരിയുടെ വെടിക്കെട്ട് പൊട്ടിച്ചതും മറക്കുന്നതെങ്ങിനെ? “ശാം കോ ഹവാ ഘാനെ കേലിയെ ലോഗ് മൈദാന്‍ മേ ആത്തേ ഹൈ“ എന്ന വാക്യം ഞാന്‍ തര്‍ജമ ചെയ്തത് ഇങ്ങിനെ; ശാമിന്റെ ഹല്‍വ തിന്നുവാന്‍ ലോകം മൈതാനത്തില്‍ വരുന്നു“

എന്തായാലും ശരി, അങ്ങിനെ വെറുതെ വിട്ടിട്ട് കാര്യമില്ല. നമ്മുടെ ഒരു ചെറിയ contribution ഇല്ലെങ്കില്‍ ഹിന്ദി അറിയാത്ത മദ്രാസി എന്ന് അവന്മാര്‍ നമ്മളെ പരിഹസിച്ച് കേരളത്തിന് ആകെ നാണക്കേട് വരില്ലേ?

ഞാന്‍ അവസരം നോക്കിയിരുന്നു ഗോള്‍പോസ്റ്റിലേക്ക് തക്കത്തിലൊരു ഗോളടിക്കാന്‍. സിംഗ് വളരെ ഭാവാഭിനയത്തോടെ ഒരു വാചകം പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി, എനിക്കു അലകും പിടിയും തിരിഞ്ഞില്ല, പക്ഷെ എന്റെ വജ്രായുധമെടുത്ത് ഒരു കാച്ച് കാച്ചി. “ ബഹുത് അച്ഛാ ഹ ഹ ഹ”

ഒരന്യഗ്രഹജീവിയെ പെട്ടെന്ന് കണ്ടത് പോലെ അവരുടെയെല്ലാം മുഖം മാറി. സിംഗ് എന്തോ പിറുപിറുത്ത് പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് പോയി. ചില പ്രത്യേകസമയത്ത് ചിലര്‍ നമ്മളോട് പറയുന്നത് തെറിയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ ലോകത്തൊരിടത്തും ആര്‍ക്കും ഭാഷയുടെ ആവശ്യമില്ല.

ഓരോരുത്തരായി അവര്‍ പുറത്തേക്ക് പോയി. അവസാനം പോയ ആള്‍ അസ്മത്തുള്ള എന്ന തമിഴന്‍- ഹിന്ദി, ഉര്‍ദു, മലയാളം എല്ലാം അറിയുന്ന ഒരാള്‍- എനിക്കു പറഞ്ഞുതന്നു. വലിയ പ്രളയം വന്ന് സിംഗിന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ കൃഷിയെല്ലാം നശിച്ച് പോയതിനെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോഴാണ് എന്റെ ബഹുത് അച്ഛാ. അടികൊണ്ടത് പോലെ എഴുന്നേറ്റ് പോയപ്പോള്‍ സിംഗ്  പറഞ്ഞത് “ അവന്റെ ഒടുക്കത്തെ ചിരി” എന്നായിരുന്നുവത്രെ.

N.B: സിംഗ് മറക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഒരു കഥാപാത്രം ആണ്. ഒരിക്കല്‍ ഒരു പാത്രം നിറയെ മിഠായിയുമായി അവന്‍ എല്ലാ റൂമിലും കടന്നു വന്നു. എന്താ വിശേഷം നിന്റെ പിറന്നാളാണോ എന്ന ചോദ്യത്തിനു നിഷ്കളങ്കമായ ആഹ്ലാദത്തോടെ സിംഗ് പറഞ്ഞു. അല്ല നിനക്കറിയില്ലേ? റ്റുമാറോ ഈജ് മായ് കണ്ട്രി..........................(ഇംഗ്ലീഷ് വാക്കിനു തപ്പുന്നു)........ ആജാദി ഹൈ. നിര്‍വ്യാജമായ ദേശസ്നേഹം ഞാന്‍ അവന്റെ മുഖത്ത് നിന്നു വായിച്ചറിഞ്ഞു.    ജയ് ഹിന്ദ്.

ജീവിതം നല്‍കാന്‍ മടിക്കുന്നതൊക്കെയും ജീവിച്ച് ജീവിതത്തോട് ഞാന്‍ നേടിടും.

RoseMarie (Rose) Siggins

The Woman with Half a Body


ഈ അതിശയകരമായ ജീവിതത്തെപ്പറ്റി അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ കൂട്ടുകാരോട് പങ്കു വയ്ക്കണമെന്നു തോന്നി.  ആര്‍ക്കെങ്കിലും ഒരു ഉത്സാഹത്തിനു കാരണമായെങ്കില്‍  എന്റെ ഈ ശ്രമവും ധന്യമായി.

Rosemarie (Rose) Siggins - Extraordinary People

Rose Siggins
Rose Siggins
Born with a rare genetic disorder known as Sacral Agenesis, Rose had severely deformed legs with feet pointing in opposite directions. There was no feeling in the legs and, as a child, she was in danger of harming herself. When she was two years old her mother, after consulting with the doctors at the hospital, decided that the best course of action was to have the legs amputated. This insightful decision by her mother allowed Rose to lead a fairly normal childhood.
Rose grew up, with her mentally handicapped brother, in Pueblo, Colorado. Rose believes her parents made the right choice as she cannot imagine being confined to a wheelchair. She describes her physical condition in her own way "If you take a Barbie doll and remove it's legs, the region you are left with is what I have. I have all the female working organs, the only reason I sit shorter or more compact, as people say, is because I'm missing four sections of my spinal column".




Rose's great passion in life is cars. All things automotive, cars, trucks and V-8 engines have been a big part of her life since she started playing with her father's toolbox at the age of 3. When she was sixteen, her parents bought her a car. A used car which Rose and her father adapted with hand controls so that Rose was able to drive herself around. She is rebuilding a 1968 Mustang which she plans to race.
For years, the administrators at the local school forced Rose to wear artificial legs, they wanted her to look like everybody else. When she was in eighth grade she rebelled and refused to wear her prosthetic limbs, turning up for school on her skateboard. She wanted to be normal, and her normal is Rose who walks on her hands and has no legs. After meeting with her parents who were being very supportive, and realising that Rose was very stubborn, the school relented and allowed her to return, without her prosthetics.
Roesmarie's Wedding
Rose's Wedding
In 1997 Rose met Dave Siggins who worked in an auto-parts store, they flirted over the phone and their relationship quickly blossomed, but it was going to put Rose's life in danger. When they decided to get married, Dave joked with her that she didn't have to worry about getting cold feet. Rose and Dave were married in 1999, it was her dream come true. It was a traditional white wedding and Dave, still joking, pointed out that the cake was bigger than she was. Rose and Dave lead a normal sex life, the only comment Dave has made are that the legs don't get in the way.
Two years into their relationship, Rose discovered that she was pregnant. Rose's pregnancy was extraordinary and ground-breaking, no-one with Sacral Agenesis had ever given birth. The only doctor who didn't advise Rose to have an abortion was Dr. Wilson who says "This couple have committed themselves to a pregnancy and she is, basically, laying her life on the line because nobody knows what this means, no-one has lived this experience before. With the first counselling with Rose and David I was very specific and told them that they have to know that if they move forward with this that she could die." The main concerns were with her lungs being compressed, as the baby was likely to grow up the way because of her short stature. The other concern was how she would tolerate a caesarean delivery, because the baby was lying transversely she would have to be opened across the top, a true 19th century caesarean delivery. Rose told her mum that if there were any complications and there was a choice between her life and the baby's, she should choose the baby.
Having given birth to a miracle baby, Rose was about to experience a terrible tragedy. Luke had just celebrated his second birthday when Rose's mother was diagnosed with terminal cancer. She held the family together, provided an emotional pillar, and organised the vital day-to-day running of the house. Her death had a disastrous effect on everyone around her. Rose's father had already had the onset of Alzheimer's and dementia so he, like her brother, didn't understand what was happening. It became apparent that Rose was next in line to run the family and do everything her mother had done. As well as looking after her son and husband, Rose now cares for her dad and brother. Rose's dad, James, has smoked all his life and now has to rely on a constant supply of oxygen. He is also suffering from schizophrenia and the onset of Alzheimer's.
Jimmy
Jimmy
Her brother, James, is 29 years old but has the mental age of an 8 year old. He's on psychotropic medication, needs regular supervision, and has occasional violent outbursts. Despite his mental health problems, Jimmy is holding down a cleaning job in the local taxi office. While everything is going well at work, Jimmy's erratic behaviour at home is about to get him into trouble. Unbeknown to Rose, her dad had allowed Jimmy to take his Cadillac to work, Jimmy doesn't drive so the inevitable had to happen, so now Rose has to fix the Cadillac.
Rose has great moral strength and a remarkable attitude she says "A lot of people with disabilities feel that life owes them something, and I was raised in a way that no, no-one owes you a dime. The world doesn't owe you anything, this is what you have and you use your resources and you get through life. My personal opinion is, get up and go for it, just do it."
Rose's story as a woman who has overcome bewildering obstacles and succeeded despite seemingly impossible odds is a real life example of the American dream. However, away from the limelight and behind a determined self-assurance there's another side to Rose. With the usual day-to-day problems and the added stress of Jimmy's erratic behaviour Rose is feeling the strain.
She takes refuge in the garage where she can oversee the installation of a new V-8 engine in her Mustang. At last after weeks of hard work Rose feels the Mustang is ready to hit the race track, which will be another life-long ambition achieved.
Incredibly, despite the risks involved, since this article was published Rose has had a second baby.
Note: The condition Sacral Agenesis may sound like or be incorrectly spelt as sacrillo genesis or sacralla genesis.












StatCounter - Free Web Tracker and Counter

Thursday, December 2, 2010

മരം കാഞ്ഞിരം

പുതുമഴയുടെ കേളികൊട്ടറിയിച്ചു കൊണ്ട് ഈയാംപാറ്റകള്‍ മുറ്റത്തുനിന്നു പറന്നുയരുന്നത് കൌതുകത്തോടെ നോക്കിയിരുന്ന ഒരു ബാല്യകാലം. ഞെങ്ങിഞെരുങ്ങി അവ പിറകെപിറകെ വരുന്നത് എത്രയോ നേരം നോക്കി അവസാനം അമ്മയുടെ സ്നേഹശകാരം കേട്ട് മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ എഴുന്നേറ്റു പോകുമ്പോള്‍ ഒരിക്കല്‍പ്പോലും അവസാനമായി മാളത്തില്‍ നിന്നു പുറത്തു വരുന്ന വീരനെ ഒന്നു കാണാനായില്ലല്ലോ എന്ന ഇച്ഛാഭംഗം ബാ‍ല്യത്തിന്റെ എല്ലാ നാളിലും പിന്തുടര്‍ന്നിരുന്നു.

ചിന്തകളും ഈയാമ്പാറ്റകളെപ്പോലെയാണ്. അവയ്ക്കും അവസാനമില്ല. ഒന്ന് ഒഴിഞ്ഞുപോകാന്‍ കാത്തിരിക്കുകയാണ് അടുത്തത് രംഗപ്രവേശം നടത്താന്‍. മനസ്സിന്റെ അക്ഷയഖനിയില്‍ നിന്നു അഹമഹമികയാ വരുന്ന ചിന്തകളെ ഒന്നു റീവൈന്‍ഡ് ചെയ്താലോ? നമുക്കു തന്നെ അത്ഭുതം തോന്നും ചിന്തകള്‍ സഞ്ചരിച്ച പാതകളുടെ വൈവിധ്യം.

എത്ര സങ്കീര്‍ണ്ണമാണ് മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ നിഗൂഡതകള്‍. ബൈബിളില്‍ ഒരു വാക്യം ഇങ്ങിനെയാണ്. “ സകല ജാഗ്രതയോടും കൂടെ നിന്റെ ഹൃദയത്തെ കാത്തുകൊള്ളുക; ജീവന്റെ ഉദ്ഭവം അതില്‍ നിന്നല്ലോ” ( Proverbs: Chapter4; Verse23 )

നന്മയും തിന്മയും എല്ലാം ഉത്ഭവിക്കുന്നത് ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നാണ്. ( അനാട്ടമി പ്രകാരമുള്ള ഹൃദയമല്ല ഇവിടെ വിവക്ഷ ) റെഡ് ക്രോസ് ഒരു ഹൃദയത്തിലാണ് ആദ്യം പിറവിയെടുത്തത്. ചെഷയര്‍ ഹോം ഒരു ഹൃദയത്തിലാണ് ആദ്യം പിറവിയെടുത്തത്. അനേകര്‍ക്ക് ജീവനും പ്രത്യാശയും പകര്‍ന്ന് നല്‍കുന്ന ഇതുപോലുള്ള അനവധി പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ പിറവി കൊള്ളുന്നത് ഏതോ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിലാണ്.

ചിലര്‍ ജീവനും വെളിച്ചവും ചിന്തിച്ച് അതിന്  ജന്മം നല്‍കുമ്പോള്‍ ചിലര്‍ അക്രമവും മരണവും വിതച്ച്  ഇരുട്ടും കണ്ണുനീരും പരത്തുന്നു. സെപ്റ്റംബര്‍ 11 ഒരു ഹൃദയത്തിലാണ് ആദ്യം പിറവിയെടുത്തത്. പിന്നെ സമാനമനസ്കരെ കൂട്ടി ആ ചിന്തയെ ചര്‍ച്ച ചെയ്ത് റിഫൈന്‍ ചെയ്ത്, റിസ്ക് അസ്സസ്മെന്റ് നടത്തി എക്സിക്യൂട്ട് ചെയ്തു.

ബസ്റ്റാന്റിലെ വെയ്റ്റിങ് ഷെഡില്‍ ഒരു ബോംബ് വച്ച് സ്ഫോടനം നടത്തുന്നതിന്റെ ആദ്യ പടിയും ഒരു വികലഹൃദയത്തിലെ ചിന്ത തന്നെയല്ലെ. സ്കൂളില്‍ പിഞ്ചുകുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മുമ്പിലിട്ട് അദ്ധ്യാപകനെ അരിഞ്ഞു വീഴ്ത്തുന്നതും ഒരു ചിന്തയുടെ പരിണിതഫലം തന്നെ. ഇന്ന് ബസില്‍ മറ്റ് യാത്രക്കാരുടെ മുമ്പിലിട്ട് ഒരു 24 വയസ്സുകാരനെ കശാപ്പ് ചെയ്തതിന്റെ ആരംഭവും ഒരു ചിന്തയുടെ മുളയില്‍ നിന്നാണ്.

ഇത്തിരി സോഫ്റ്റ് ആയ മനസ്സുള്ളവര്‍ ഇപ്പോഴത്തെ മലയാളപത്രങ്ങള്‍ വായിച്ചാല്‍ ചിലപ്പോള്‍ ഹൃദയം സ്തംഭിച്ച് പോകാന്‍ ഇടയുണ്ട്. ഇന്നലെ ഒരു വാ‍ര്‍ത്ത കണ്ടത് ഭാര്യയെ വെട്ടിക്കൊന്ന ഭര്‍ത്താവിന് വധശിക്ഷ വിധിച്ചതിനെപ്പറ്റിയാണ്. ആ‍ഞ്ഞുവെട്ടുന്ന ഭര്‍ത്താവിന്റെ കാല്‍ക്കല്‍ വീണ് ജീവനു വേണ്ടി യാചിച്ചവളെ ദയാദാക്ഷിണ്യമില്ലാതെ (അതു കാണേണ്ടിവന്ന അയല്‍ക്കാരി പല നാളുകളെടുത്തു ആ ഭീകരദൃശ്യത്തിന്റെ പിടിയില്‍ നിന്നു മോചിതയാകാന്‍) കണ്ടതുണ്ടം വെട്ടിക്കൊന്നു.

വിഗ്രഹങ്ങളെന്നു കരുതിയവരുടെയെല്ലാം മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന ഉടുപ്പിനുള്ളില്‍ ബീഭത്സമുഖങ്ങളെന്ന് കാണുന്ന നാളുകളാണോ ഇത്? പ്രത്യാശ തരുന്ന ഒരു നേതാവെവിടെ?

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് സിംഗപ്പൂരില്‍ നിന്നു ജോലി നിര്‍ത്തി വന്ന് ഞാനൊരു പിക്കപ്പ് ട്രക്ക് വാങ്ങി. ചെറിയ ചെറിയ ഓട്ടങ്ങളുമായി അങ്ങനെ കഴിയവെ കുട്ടപ്പന്‍ ഒരു ദിവസം രാവിലെ വന്ന് ഒരു നിര്‍ദ്ദേശം വച്ചു. അദ്ദേഹം എന്റെ നാട്ടിലെ ഒരു മരക്കച്ചവടക്കരനാണ്. എങ്ങിനെയോ രണ്ടറ്റവും കൂട്ടിമുട്ടിക്കുന്ന ഒരു സാധു. പാഴ്മരങ്ങള്‍ വാങ്ങി പെരുമ്പാവൂരെത്തിച്ച് വില്പന നടത്തി അഷ്ടിക്ക് വക തേടുന്നു.

കുട്ടപ്പന്റെ നിര്‍ദ്ദേശം ഇതായിരുന്നു. അദ്ദേഹം മരങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തും. ഞാന്‍ ഫിനാന്‍സ് ചെയ്യും. കുട്ടപ്പന്റെ ഈ രംഗത്തെ പരിചയവും എന്റെ കയ്യില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ സമ്പാദ്യവുമായി തരക്കേടില്ലാതെ ബിസിനസ് ചെയ്യാമെന്ന് ചിന്തിച്ചു പോയതില്‍ തെറ്റുണ്ടോ?

ഒരു ദിവസം അതിരാവിലെ എന്നെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തിയത് കുട്ടപ്പന്‍. ചെവി മുതല്‍ ചെവി വരെയെത്തുന്ന ഒരു ചിരിയോടെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. ഒരു കോളൊത്തിട്ടുണ്ട്. സംഗതി ഒതുക്കത്തില്‍ കിട്ടിയതാ. ഇപ്പോള്‍തന്നെ പോയിക്കണ്ട് അഡ്വാന്‍സ് കൊടുക്കണം. ഞങ്ങള്‍ അവിടെയെത്തി. ഒരു കൂറ്റന്‍ കാഞ്ഞിരമരം. കുട്ടപ്പന്‍ പറഞ്ഞു. ഭയങ്കര ഡിമാന്റുള്ള തടിയാണ് കാഞ്ഞിരം. സഹായവിലയേ അവര്‍ ചോദിക്കുന്നുള്ളു. ഞങ്ങള്‍ വില പറഞ്ഞൊത്തു, കച്ചവടമുറപ്പിച്ചു. അടുത്ത ദിവസം വൈകിട്ട് കുട്ടപ്പന്‍ വീണ്ടും വന്നു, മ്ലാനവദനത്തോടെ. പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തില്‍ കുട്ടപ്പന്‍ പറഞ്ഞു. “കൊച്ചെ, ഒരു തട്ടുകേട് പറ്റി. മരം വെട്ടിയിട്ടപ്പോള്‍ തായ് തടിയുടെ  മുഴുനീളത്തില്‍ അകം പൊള്ളയായിരിക്കുന്നു” ഞാന്‍ ചെന്നു നോക്കി. ശരിയാണ്. ഇന്നലെ ആ മരം നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ട ആരും വിശ്വസിക്കയില്ല അതിനുള്ള് വെറും പൊള്ളയായിരുന്നുവെന്ന്. പുറമെ ലക്ഷണയുക്തമായ  ഒരു മരം, ഒരു വളവോ മറിവോ കേടുപാടോ ഒന്നുമില്ല.

ഈയടുത്ത സമയങ്ങളിലെ വാര്‍ത്തകള്‍ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഈ കാഞ്ഞിരമാണ്  ഓര്‍മ്മ വരുന്നത്. വളവോ കോട്ടമോ ഇല്ലെന്നു കരുതിയ ബിംബങ്ങള്‍ നാണംകെട്ട് നില്‍ക്കുന്നു. വീര്‍ സാംഗ്വിയും ബര്‍ഖ ദത്തും എല്ലാം അകം പൊള്ളയായ കാഞ്ഞിരങ്ങളോ?

എന്‍ഡോസല്‍ഫാന്‍ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലാത്ത നിരുപദ്രവ കീടനാശിനിയെന്ന് പറയുന്ന മന്ത്രി ഉള്ള് മുഴുവന്‍ പുഴു നുളയ്ക്കുന്ന മനുഷ്യജന്മമോ.

എവിടെ നോക്കിയാ‍ണ് നാം ആശ്വസിക്കേണ്ടത്?

Monday, November 22, 2010

എങ്കിലും എന്റെ നിഷ്കളങ്കന്‍പിള്ളേ !!!

           പതിനാറ് വയസ്സു വരെ നിഷ്കളങ്കമായ ഒരു ഗ്രാമവാസിയല്ലായിരുന്നുവോ ഞാന്‍?വലിയ കുതന്ത്രങ്ങളൊന്നുമറിയാത്ത നിഷ്കളങ്കന്മാരുടെ ഒരു ഗ്രാമം.  ഓരോ ഗ്രാമത്തിനും സ്വന്തമായി ഒരു നിഷ്കളങ്കചാമ്പ്യന്‍ കാണാതിരിക്കില്ല. അവര്‍ക്കുഗ്രാമാന്തരങ്ങള്‍ തോറും പേരും രൂപവുമൊക്കെ വ്യത്യാസപ്പെടുമെങ്കിലും പൊതുവില്‍ സാമ്യങ്ങളാണധികം.
            അവര്‍ നാടിന്റെ പൊതുസ്വത്ത്, അവര്‍ നാടിന്റെ സ്വന്തം ചാര്‍ലി ചാപ്ലിന്‍, അവര്‍ നാടിന്റെ സായാഹ്നക്കൂട്ടത്തിന്റെ നേരമ്പോക്ക്.  പറഞ്ഞു ചിരിക്കാനും ഓര്‍ത്തു ചിരിക്കാനും മുടങ്ങാതെ വക നല്‍കുന്ന ഒരു നിഷ്കളങ്കന്‍ നിങ്ങളുടെ പരിചയത്തിലില്ലെന്നോ? എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ നിഷ്കളങ്കന്റെ പേര്‍ ഇവിടെ പ്രസക്തമല്ല. അതുകൊണ്ട് നമുക്കദ്ദേഹത്തെ നിഷ്കളങ്കന്‍ പിള്ളയെന്നു വിളിക്കാം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചില ആത്മഗതങ്ങള്‍ വാമൊഴിപ്പാ‍ട്ടായി പകര്‍ന്നു കിട്ടിയത്  നിങ്ങളോടൊന്നറിയിച്ചില്ലെങ്കില്‍  അതെന്തൊരു സ്വാര്‍ഥതയാണ്?
         ഒരിക്കല്‍ നമ്മുടെ സുഹൃത്ത്  ബസ്  യാത്രയിലായിരുന്നു. ഇരിക്കാനൊന്നും സീറ്റ് ലഭിച്ചില്ല. പിള്ളയങ്ങിനെ കമ്പിയില്‍ ചാരി ബസിന്റെ കുലുക്കത്തിനൊത്ത് ചാഞ്ചാടി യാത്ര തുടരുമ്പോഴാണത് കണ്ടത്. തൊട്ടൂ മുമ്പിലുള്ള സീറ്റില്‍ നാട്ടുമ്പുറത്തുകാരിയായ ഒരു യുവതി തന്റെ കുഞ്ഞിനു മുലപ്പാലൂട്ടി അറിയാ‍തെയങ്ങ് മയങ്ങിപ്പോയി. ബസിന്റെ കുലുക്കത്തില്‍ കുഞ്ഞിന് പലപ്പോഴും ലക്ഷ്യത്തിലെത്താന്‍ കഴിയുന്നില്ല.  പാവം കുഞ്ഞ്, നിഷ്കളങ്കന്‍ പിന്നെ വേറൊന്നും ചിന്തിച്ചില്ല. കൈ നീട്ടി കുഞ്ഞിന്റെ വായിലേക്ക് പിടിച്ചു വച്ചുകൊടുത്തു. ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റ അമ്മ കൈ നീട്ടിയൊന്നു വച്ചുകൊടുത്തു നിഷ്കളങ്കന്റെ കരണത്ത്.                       കണ്ണില്‍ പൊന്നീച്ച പറക്കുന്ന വേദന പതുക്കെ തടവിമാറ്റിക്കൊണ്ട് നിഷ്കളങ്കന്‍പിള്ളയുടെ ആത്മഗതം “ ഇപ്പോഴത്തെ കാലത്ത് ഒരു കൊച്ചു  കുഞ്ഞിനു പോലും ഒരു ഉപകാരം ചെയ്യാന്‍ വയ്യ”  ഇതാണ് നിഷ്കളങ്കന്റെ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായ ആത്മഗതം.                                                                                                        ..............ഇനി അടുത്ത ആത്മഗതവും അത്ര മോശമൊന്നുമല്ല. രണ്ടും കല്പിച്ച് നിഷ്കളങ്കന്‍പിള്ള ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു. ഈ കളിയാക്കിച്ചിരി കണ്ട് മടുത്തു. എന്തായാലും ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുക തന്നെ. പിള്ള തെരഞ്ഞെടുത്ത മാര്‍ഗം റ്റീ ബാ‍ഗ് ആവുകയാണ്.  (ഗള്‍ഫിലെ മലയാളി ആത്മഹത്യകളില്‍ മജോറിറ്റി തൂങ്ങിമരണമാണ്, അതുകൊണ്ട് ഏതോ സഹൃദയരായ അറബിയുടെ സമ്മാനമാണ് റ്റീ ബാഗ് എന്ന വാക്ക്) എവിടെയോ നിന്നു ഒരു തുണ്ട് കയര്‍ സംഘടിപ്പിച്ച് നിഷ്കളങ്കന്‍ ഓപ്പറേഷന്‍ റ്റീ ബാഗ് നടപ്പില്‍ വരുത്തി. പക്ഷെ പ്രതീക്ഷകള്‍ക്ക് വിരുദ്ധമായാണല്ലോ പലപ്പോഴും സംഭവിക്കുന്നത്. കയറും പൊട്ടിച്ച് നടുവടിച്ച് ഇതാ കിടക്കുന്നു നിഷ്കളങ്കന്‍ തറയില്‍. ഉരുണ്ട് പുരണ്ടെഴുന്നേറ്റ് നിഷ്കളങ്കന്റെ ആത്മഗതം “ ദൈവാധീനം, ഇപ്പം വീണു ചത്തേനെ. ഇത്രേം പൊക്കത്തീന്ന് വീണിട്ട് ഇത്രേ പറ്റീള്ളല്ലോ”            

Tuesday, November 9, 2010

ചിതറിയ ചില ചിന്തകള്‍

"ഒരൊറ്റ മതമുണ്ടുലകിന്നുയിരാം പ്രേമമതൊന്നല്ലോ
പരക്കെ നമ്മെ പാലമ്രുതൂട്ടും പാര്‍വണശശിബിംബം"
(അമ്രുതെന്നും ഹ്രുദയമെന്നുമൊക്കെ ശരിക്കെഴുതുന്നതെങ്ങിനെ? ഇതു വായിക്കുന്ന ഏതെങ്കിലും സഹോദരങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുതരണം. “ഠ” എഴുതാന്‍ പഠിപ്പിച്ചത് ഹൈനക്കുട്ടിയാണ്. ഹാഫ് സെഞ്ചുറി അടുക്കുമ്പോള്‍ തൈക്കിഴവന്റെ ഒരു മലയാളം പഠനമെന്നു ഓര്‍ത്ത് ചെറുചിരിയും വരുന്നുണ്ട്.)പ്രേമത്തെപ്പറ്റി എഴുതാത്ത കവികളുണ്ടോ? ചില വാക്കുകള്‍ക്ക് സൌന്ദര്യമുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. പ്രണയമെന്ന വാക്കിനൊരു സൌന്ദര്യമുണ്ട്. വെറുപ്പെന്ന വാക്കിനൊരു വൈരൂപ്യവുമുണ്ട്. പ്രത്യാശ എന്ന വാക്കു തന്നെ പ്രത്യാശ ഉളവാക്കുന്നതാണ്. നിരാശ എന്ന വാക്കില്‍ നിരാശയുടെ എല്ലാ ഭാവവും അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇന്നെന്താണ് പ്രണയവുമായി വരാന്‍ തോന്നിയത്?
ഇന്നലെ ബഹറിനില്‍ മഴ പെയ്തു. മഴ ഒരു പ്രണയിനിയെ പോലെയാണ്. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഈ പ്രണയിനി ബഹറിനില്‍ ഒന്നു മുഖം കാട്ടി പോയതേയുള്ളു. എനിക്ക് രണ്ടാമത്തെ പ്രണയിനിയാണു മഴ. ആദ്യത്തെ പ്രണയിനിയെ 17 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പു വിപ്ലവകരമായി കൈപിടിച്ചു ജീവിതസഖിയാക്കി. അതും ഒരു വലിയ സമരത്തിനു ശേഷം. ഒന്നുകില്‍ അവള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ബ്രഹ്മചാരി എന്ന സമരത്തിനു മുമ്പില്‍ എന്റെ വീട്ടുകാര്‍ 6 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം അനുവാദം തന്നു.    ഒരു ട്രാന്‍സ് ഫോര്‍മഷന്‍ പീരിയഡില്‍ കൂടെയാണു നാം പോകുന്നതെന്നു തോന്നാന്‍ ഒത്തിരി കാരണങ്ങളുണ്ട്. ചില മ്രുഗങ്ങള്‍ വംശനാശം വരുന്നതുപോലെ അനേകകാര്യങ്ങള്‍ വംശനാശം വന്നു പോകുന്ന ഒരു കാലം. ആറും ഏഴും പേജുകളിലേക്കു നീളുന്ന പ്രേമലേഖനങ്ങള്‍ എഴുതുന്ന കാമുകീകാമുകന്മാര്‍, ജുവൈരിയയുടെ ഉമിത്തീയിലെ തട്ടാന്‍, ടക് ടക് എന്നു ടൈപ്പ് ചെയ്തിരുന്ന ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടുകള്‍, അഞ്ചു മുളകും ഒരു ചിരട്ട പഞ്ചസാരയും കടം വാങ്ങി ക്രുത്യമായി തിരിച്ചു കൊടുത്തിരുന്ന പാവം വീട്ടമ്മമാര്‍, റേഡിയോ നാടകം കേള്‍ക്കാന്‍ ചൂട്ടും കത്തിച്ച് അയല്പക്കത്തു പോകുന്ന കുടുംബങ്ങള്‍, അപ്പുറത്തെ വീട്ടില്‍ നിന്ന് തീ വാങ്ങി വന്നു അടുപ്പ് കത്തിക്കുന്ന അമ്മമാര്‍, ഒരു വാസനസോപ്പും പൌഡറുമൊക്കെ വലിയ ആഡംബരമായിരുന്ന യുവതികള്‍. എന്റെ ബാല്യത്തിലെ കാഴ്ച്ചകളാണിതൊക്കെ. “നാട്യപ്രധാനം നഗരം ദരിദ്രം, നാട്ടിന്‍പുറം നന്മകളാല്‍ സ മ്രുദ്ധം” എന്നു കവികള്‍ കവിതയെഴുതുന്ന കാലം. ഒരു പുഴയില്‍ ആര്‍ക്കും രണ്ടു തവണ കുളിക്കുക സാദ്ധ്യമല്ലെന്ന് പറയുന്നതുപോലെ ഇനി ആ കാലം തിരികെ വരികയുമില്ല. ഇപ്പോഴത്തെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ഒരു  മുപ്പത്   വര്‍ഷം കഴിയുമ്പോള്‍ ഇരുന്നു ബ്ലോഗെഴുതുമോ- “എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തൊക്കെ ആവേശത്തോടെ ബ്ലോഗെഴുതുന്നവരുണ്ടായിരുന്നു, നോക്കി, പിന്തുടര്‍ന്നു വായിക്കുന്നവര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു, SMS, CHATTING ഒക്കെ ചെയ്ത് പ്രേമിക്കുന്ന കാമുകീകാമുകന്മാരുണ്ടായിരുന്നു“ എന്നൊക്കെ- ആവോ, ആര്‍ക്കറിയാം? ബസും ജീപ്പുമൊക്കെ വന്ന് ബ്ലോഗിന്റെ പ്രാധാന്യം കുറയുന്നതിനെ പറ്റി ബ്ലോഗെഴുതിയ ജയന്‍ ഡോക്ടറൊക്കെ അന്നു കുഞുമക്കള്‍  15th Generation electronic gadgets ഒക്കെയെടുത്ത് പുഷ്പം പോലെ പെരുമാറുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ നൊസ്റ്റാള്‍ജിക് ആയി ഈ സ്വന്തം അജിത്ത്  ഇപ്പോള്‍ പറയുന്നത് പോലെ എന്തായിരിക്കും അന്ന് ബ്ലോഗ് ചെയ്യുന്നത്? ഓര്‍ക്കാന്‍ നല്ല രസം.
എന്തായാലും പ്രേമമെന്ന സംഭവം ഇല്ലാതായി പോവുകയില്ല. ഇന്നത്തെ രൂപഭാവമല്ലെങ്കില്‍ കാലാനുസ്രുതമായ വേറൊരു ഭാവത്തില്‍. കാരണം ദൈവം ഒരുവന് ഒരുത്തിയെ സ്രുഷ്ടിച്ച്  പ്രണയവും ഉള്ളില്‍ വച്ച് അയച്ചിരിക്കുമ്പോള്‍ അതിനെതിരെ ആര്‍ക്കു മതില്‍ കെട്ടാനാവും? ഞാന്‍ അതിശയത്തോടെ കാണുന്ന ഒരു കാര്യം പറയാം.  ബഹുഭാര്യാത്വത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനല്ല, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും ചോദ്യം ചെയ്യാനല്ല. ഒരുവന് ഒരുവള്‍ എന്ന് ഞാന്‍ പറയാനുള്ള കാരണം എന്തെന്നോ? ഭൂമിയുടെ ഏതു ഭാഗത്തായാലും, ഏതു വംശമായാലും, ദരിദ്രമായാലും സമ്പന്നമായാലും, കറുത്തതായാലും വെളുത്തതായാലും, ജനസംഖ്യാകണക്കെടുക്കുമ്പോള്‍ ആണ്‍പെണ്‍ അനുപാതം 1:1 (ഏകദേശം) ആ‍യിരിക്കുന്നതെങ്ങിനെ? വലിയ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ ഒരിടത്തും വരുന്നില്ല. രണ്ടാം ലോകയുദ്ധകാലത്ത് അനേക യുവാക്കള്‍ പോര്‍ക്കളത്തില്‍ മരിച്ചു. പിന്നെയുള്ള വര്‍ഷങ്ങളില്‍ യൂറോപ്പിലെങ്ങും ഈ 1:1 അനുപാതം ശരിയാവുന്നത് വരെ ആണ്‍ജനനങ്ങളായിരുന്നു ഭൂരിപക്ഷവുമെന്നൊരു സ്റ്റാറ്റിറ്റിക്സ് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതു മാത്രമല്ല അതിശയം. മറ്റുള്ള ജന്തുവര്‍ഗങ്ങളില്‍ നോക്കിയാ‍ലും ഒരു പ്രത്യേകത കാണാം അവയുടെ സംഖ്യാ കണക്കുകളില്‍. മനുഷ്യന് ഏതു പ്രയോജനമോ അവയാണു എണ്ണത്തില്‍  കൂടുതല്‍. മുട്ടയിടുന്ന കോഴിയാണെങ്കില്‍ 5 പിടയും ഒരു പൂവനും., പാല്‍ തരുന്ന പശു ആണെങ്കില്‍ 4 പെണ്‍കിടാക്കള്‍ക്കു ശേഷം ഒരു മൂരിക്കുട്ടന്‍, വീട്ടില്‍ വളരുന്ന നായയ്ക്ക് കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ടായാല്‍ 5 കുഞ്ഞുങ്ങളില്‍ ഒന്നായിരിക്കും പെണ്‍കുഞ്ഞ്. ( of course there are exceptions ) ദൈവം തമ്പുരാന്‍ വളരെ ജ്ഞാനത്തോടെ കാര്യങ്ങളെ ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്നു തോന്നുന്നു. ഇന്ന് പ്രേമത്തെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാന്‍ ഒരു കാരണം മാദ്ധ്യമം പത്രത്തില്‍ വന്ന  ജയലക്ഷ്മിയുടെയും സുദര്‍ശന്റെയും പ്രണയസാഫല്യത്തിന്റെ വാര്‍ത്തയാണ്. “ഈടാര്‍ന്നു വായ്ക്കുമനുരാഗനദിയ്ക്ക് വിഘ്നം  കൂടാതൊഴുക്കനുവദിക്കുകയില്ലയീശന്‍” എന്ന് കവി നിരീക്ഷിച്ചത് പോലെ ഈ പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ വളരെ വൈതരണികള്‍ നീന്തിക്കടന്ന് ഒരു വിഷമദൌത്യം ഏറ്റെടുത്തിരിക്കുന്നു. കൂടെ നിന്നു സഹായിച്ച എല്ലവര്‍ക്കും ദൈവം തക്ക പ്രതിഫലം കൊടുക്കട്ടെ. പെരുമണ്‍ നിവാസികളായ ഏതെങ്കിലും ബ്ലോഗര്‍ സുഹ്രുത്തുണ്ടെങ്കില്‍ ദയവായി എന്റെ ആശംസകള്‍ അവരെ അറിയിക്കണം. ഇനിയും കൈത്താങ്ങല്‍ വേണ്ടിവരുമ്പോള്‍ എന്നാലാവുന്നത് ചെയ്യാന്‍ ഒരു contact number or details കിട്ടിയെങ്കില്‍ നന്നായി. ഒരിക്കല്‍ ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റ് ഷെയര്‍ ചെയ്ത് താമസിക്കാന്‍ വന്നത് വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് രണ്ട് മാസങ്ങള്‍ക്കകം ഡൈവോഴ്സ് ആയ ഒരു കുട്ടിയായിരുന്നു. എപ്പൊഴും ദുഃഖിതയും നിരാശയിലുമായിരുന്നു അവള്‍. ഒരിക്കല്‍ “പിറന്നാളിന് നിനക്കെന്താ മോളെ സമ്മാനമായി വേണ്ടത്” എന്ന എന്റെ ചോദ്യത്തിന് അവളുടെ മറുപടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു. “ ചേട്ടനു കഴിയുമെങ്കില്‍ എനിക്കൊരു ചെറിയ ജീവിതം ഒരുക്കിത്തരു” ഞാന്‍ അതൊരു വെല്ലുവിളിയായി ഏറ്റെടുത്ത് വളരെ ശ്രമങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍ അനുയോജ്യനായ ഒരു യുവാവിനെ കണ്ടെത്തി. അവര്‍ ഇപ്പോള്‍ കുടുംബമായി ദുബായിലുണ്ട്. നമ്മുടെ ചെറിയ ജീവിതത്തില്‍ നമുക്കു ചുറ്റും ദൈവം ആക്കിവച്ചിരിക്കുന്ന മനുഷ്യര്‍ക്കു കഴിയുന്ന നന്മകള്‍ ചെയ്തു കൊണ്ടു ജീവിക്കുന്ന ജീവിതം എത്ര സഫലം? അതുപോലെ തന്നെ വേറൊരു സ്വപ്നം ഇനി ബ്ലോഗര്‍ സുഹ്രുത്തുക്കളുമായി പങ്കു വയ്ക്കാന്‍ സന്തോഷമേയുള്ളു. ഇപ്പോഴെനിക്കൊരു പ്രിയപ്പെട്ട അനിയത്തിയുണ്ട്. അവള്‍ വീല്‍ചെയറിലാണ്. അവളെ “സകലകലാവല്ലഭ” എന്നു ഞാന്‍ പറയും. ഈ അനിയത്തി അവള്‍ക്കു വേണ്ടി ദൈവം ഒരുക്കിയിരിക്കുന്ന പുരുഷനോടൊത്ത് സന്തോഷമായി കഴിയുന്ന മനോഹര സ്വപ്നമുണ്ടെനിക്ക്.

Friday, November 5, 2010

പ്രത്യാശ പകരുന്ന നങ്കൂരം

എന്നെ ഒരു ഡോക്ടറാക്കണമെന്നായിരുന്നു എന്റെ നിര്‍ധനകുടുംബത്തിന്റെ ആഗ്രഹം. അതിനായി പ്രീ ഡിഗ്രി സെക്കന്‍ഡ് ഗ്രൂപ്പ് എടുത്ത് ഉഴവൂര്‍ സെന്റ് സ്റ്റീഫന്‍ കോളേജില്‍ ചേര്‍ത്തു. (ഇപ്പോഴത്തെ ദേശീയ ഷൂട്ടിങ് കോച്ച് പ്രൊഫസ്സര്‍ സണ്ണി തോമസ് എന്റെ സാറായിരുന്നു അന്ന് ) ആദ്യമൊക്കെ വളരെ രസകരമായി പോയ ക്ലാസ് ഡിസെക് ഷന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്ക് എനിക്കു തീരെ രുചിക്കാതെ വന്നു. ആദ്യം ഒരു തവളയായിരുന്നു. (അതിനെ പിടിക്കാന്‍ പെട്ട പാട് ഒന്നും പറയേണ്ട.) ലാബില്‍ എന്റെ ആദ്യത്തെ ഓപ്പറേഷന്‍. കീറിക്കഴിഞ്ഞ് അതിന്റെ കുഞ്ഞ് അവയവങ്ങളൊക്കെ ഉള്ളിലിരുന്നു തുടിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ വല്ലാത്ത സങ്കടം തോന്നി. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഈ തവളകളുടെയും ഓന്തിന്റെയുമൊക്കെ ഗതി പാതി ജീവനോടെ ചവറ്റുകുട്ടയില്‍ കിടന്നു അന്ത്യശ്വാസം വലിക്കുകയാണ്. മൂന്നുനാലു തവണ ഓപ്പറേഷന്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മനം മടുത്തു. പിന്നെ പഠനം മന്ദഗതിയിലായി.                              
എങ്ങനെയോ പ്രീ ഡിഗ്രി കഷ്ടപ്പെട്ട് തോറ്റു.  ഒരു ശരാശരി വിദ്യാര്‍ഥിക്ക് അന്നത്തെ ഉപരിപഠനം പിന്നെയുള്ളത്  I T I എന്ന സാങ്കേതിക മേഖലയാണല്ലോ. അവിടെ കോഴ്സ് തെരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോള്‍ വളരെ ബുദ്ധിയോടെ ഒരു വര്‍ഷ കോഴ്സാണ് നോക്കിയത്. കാരണം പ്രീ ഡിഗ്രിയുടെ അനുഭവം അങ്ങനെയാണ്. ആദ്യത്തെ വര്‍ഷം നന്നായിപ്പോയ പഠനം രണ്ടാം വര്‍ഷം ഉഴപ്പി. ചൂടുവെള്ളത്തില്‍ വീണ പൂച്ചയുടെ അനുഭവത്തിലായിരുന്നു ഞാന്‍. അങ്ങനെ പ്ലുംബര്‍ പഠനം തെരഞ്ഞെടുത്തു. ബെസ്റ്റ് ട്രെയിനി ആയി പാസ്സായി. ആ വിദ്യാഭ്യാസം എന്നെ എത്തിച്ചത്  കപ്പലുകളുടെ ലോകത്തിലാണ്. 48 വയസ്സിന്റെ ജീവിതത്തില്‍ പാതിയിലധികം വര്‍ഷങ്ങള്‍, എത്രയെത്ര നൌകകള്‍? എത്രയെത്ര നാവികന്മാര്‍? കടലുകള്‍ താണ്ടി തളര്‍ന്ന്  ക്ഷീണിച്ച് വരുന്ന കപ്പലുകള്‍ക്ക് പുതുജീവന്‍ പകര്‍ന്ന് പുതിയ ഓജസ്സോടെ വീണ്ടും ഒരങ്കത്തിനു ബാല്യത്തോടെ ഓരോന്നും  യാത്രയാകുമ്പോള്‍ അടുത്ത കപ്പലിന്റെ അറ്റകുറ്റപ്പണികള്‍ക്കായി ഞങ്ങളുടെ ടീം ഇതാ റെഡി.
കപ്പലുകള്‍ എപ്പോഴും ഭാവനകളെ ഉണര്‍ത്തുന്ന നിര്‍മ്മിതികളാണ്. ഭീമാകാരമായ ഉറച്ച കോട്ട പോലെ തോന്നുന്ന അവ ആഴക്കടലിലേക്ക് എത്തുമ്പോള്‍ ആടിയും ഉലഞ്ഞും തിരകളുടെ ദയവില്‍ തുറമുഖങ്ങള്‍ തേടിയുള്ള യാത്രകളില്‍  ആശിച്ച തുറമുഖത്തില്‍ എത്താതിരുന്ന, കടലിന്റെ ആഴത്തില്‍  അവസാനിച്ച  എത്ര കപ്പലുകള്‍? മുങ്ങുന്ന കപ്പല്‍ തട്ടില്‍ നിന്ന് ഓരോരുത്തരെയും ചെറുബോട്ടില്‍ സുരക്ഷിതരായി പറഞ്ഞയച്ച് അവസാനം തന്റെ കപ്പലിനോടു കൂടെ കടലിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക്  അവസാന യാത്ര ചെയ്ത എത്രയെത്ര വിശ്വസ്തരായ കപ്പിത്താന്മാര്‍? നമ്മള്‍ ജീവിക്കുന്ന ഈ കാലം വളരെ പ്രത്യേകതകളുള്ളതാണെന്നു ഞാന്‍ പറയും. ഈ കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടില്‍ വന്ന മാറ്റങ്ങളെ ഒന്നു നോക്കുക! അനേക നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ മനുഷ്യര്‍ യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന പരമാവധി വേഗം മണിക്കൂറില്‍  ഇരുപതോ മുപ്പതോ നാഴികയായിരുന്നു. അതും ഏറ്റവും വേഗമുള്ള അശ്വങ്ങളുള്ളവര്‍ക്കു മാത്രം. പിന്നെ ആവിയന്ത്രങ്ങളുടെ കാലം. നാല്പതിലേക്കും അമ്പതിലേക്കും കയറുന്ന സ്പീഡോമീറ്റര്‍. ഫോര്‍ഡിന്റെ കാര്‍ വിപ്ലവത്തിലൂടെ അടുത്ത പ്രമോഷന്‍. റൈറ്റ് സഹോദരന്മാരുടെ സ്വപ്നച്ചിറകിലേറി പറന്നു തുടങ്ങിയതില്‍പ്പിന്നെ ആയിരങ്ങളിലേക്ക് കയറുന്ന വേഗത്തിലേക്ക് എത്ര കുറഞ്ഞ  വര്‍ഷമാണെടുത്തത്? വളരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന സമൂലമായ മാറ്റങ്ങളുടെ കാലത്ത് ജീവിക്കാന്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു തലമുറ തന്നെ. അതിനെ പറ്റി പറഞ്ഞാല്‍ തീരുകയുമില്ല.എന്നാല്‍ നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്തിട്ടും വളരെയൊന്നും വ്യത്യാസം വരാത്ത യാത്രോപാധിയാണ് കപ്പല്‍. ബേസിക് ടെക്നോളജി ഇന്നും മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്നു. എങ്ങിനെ മാറും? വെള്ളത്തിനു മാറ്റമില്ല, തിരകള്‍ക്കു മാറ്റമില്ല, കടലിന് മാറ്റമില്ല, ഗുരുത്വാകര്‍ഷണത്തിനു മാറ്റമില്ല, പ്രാപഞ്ചികനിയമങ്ങള്‍ക്കൊന്നിനും മാറ്റമില്ല, പ്രപഞ്ചനിയമങ്ങള്‍ക്കും ദൈവികനിയമങ്ങള്‍ക്കും സാമൂഹികനീതിക്കും വിധേയനായി നന്മ ചെയ്തും സഹവര്‍ത്തിത്വത്തിലും ജീവിക്കേണ്ട മനുഷ്യര്‍ വളരെയേറെ മാറിപ്പോയി. ഈ വര്‍ഷങ്ങളൊക്കെ കപ്പലുകളുമായി പരിചയപ്പെട്ടിട്ട് എന്നെ അതിശയിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഭാഗം അതിന്റെ നങ്കൂരമാണ്. എത്ര സിമ്പിളായ ഒരു ഉപകരണം, എന്നാല്‍ എത്ര പ്രയോജനപ്രദം? ആഴക്കടലില്‍ അലറിയടിക്കുന്ന കൊടുംകാറ്റില്‍ ഉലയുന്ന നൌകയെ സുരക്ഷിതമായി നിറുത്തുന്ന നങ്കൂരം. മുങ്ങാതെയും ജീവനഷ്ടം വരാതെയും ആശിച്ച തുറമുഖത്ത്  നിങ്ങളെ എത്തിക്കുന്ന നങ്കൂരം. ഒരു ഭക്തന്‍ ദൈവത്തിലുള്ള വിശ്വാസത്തെ നങ്കൂരത്തോടാണുപമിച്ചിരിക്കുന്നത്. (Bible- Hebrews: Chapter 6, verse 19) എത്ര അനുയോജ്യമായ ഉപമ. ജീവിതപ്പടക് എത്രയുലഞ്ഞാലും വീണ്ടും പ്രത്യാശയോടെ നിങ്ങളെ ഉറപ്പിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തിന്റെ നങ്കൂരം. നങ്കൂരത്തിന്റെ   ടെക് നോളജി ഏറ്റവും ലളിതമായിരിക്കുന്നതുപോലെ ദൈവവിശ്വാസവും ലളിതമാണ്. വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് വിശദീകരിക്കുവാന്‍ കഴിയാത്തത്ര സങ്കീര്‍ണ്ണവും.

Tuesday, October 5, 2010

ശരാശരി

ഇന്നെന്റെ ബ്ലോഗ് മുറ്റത്തും വസന്തം വന്നല്ലോ. ഒരു നുറുങ്ങും പിന്നെ ജുഹൈന എന്ന അത്ഭുതക്കുട്ടിയും. സുസ്വാഗതം. എത്രയെത്ര പ്രതിഭകളാണ് പുഷ് ബട്ടണ്‍ പബ്ലിഷിങ്ങ് നഭസ്സില്‍ ശോഭിക്കുന്നത്. എന്തരോ മഹാനുഭാവുലു, അന്തരിക്കേ വന്ദനാലു.... എത്ര പ്രതിഭകളുണ്ടോ അത്ര പേര്‍ക്കും എന്റെ വന്ദനങ്ങള്‍. ഉള്ളിലെ അജിത്തെന്നോട് ചോദിക്കുന്നു നിനക്കെന്താണിവിടെ കാര്യം? എബൌ ആവറേജ് എന്നു പറയാന്‍ നിനക്കെന്തുണ്ട്? ഒരു കാര്യം മാത്രം... ലോകാ സമസ്താ സുഖിനോ ഭവന്തു എന്നു പ്രാര്‍ഥിക്കുന്ന ഒരു ഹ്രുദയം. ഇനി ഇന്നു വന്ന വിഷയം പറയാം. ചില ഇത്തിരിക്കുഞ്ഞന്‍ വാര്‍ത്തകള്‍ മനംകുളിര്‍പ്പിക്കുന്നവയാണ്. ഇവിടെ ഒരു പുഴ പുനര്‍ജനിക്കുന്ന വാര്‍ത്തയാണ്. എറണാകുളം ജില്ലയിലെ തലയോലപ്പറമ്പ് എന്ന സ്ഥലത്ത് ഒരു പുഴ. ഒരു ശരീരത്തില്‍ ഞരമ്പുകള്‍ എന്ന് പോലെയല്ലെ ഒരു ദേശത്തിന് പുഴകള്‍? അവ വറ്റിപ്പോയാല്‍ ദേശം മരിക്കുകയല്ലെ? ഇവിടെയിതാ മലീമസമായ ഒരു ഞരമ്പാണ് ജീവസ്സുറ്റതാകുന്നത്. ഏത് നാട്ടിലും പുഴകളെ എത്ര സീരിയസ്സായിട്ടാണ് സംരക്ഷിക്കുന്നത്, എന്നാല്‍ പുഴയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരുന്ന് വിസര്‍ജിക്കുന്നത് ഇന്‍ഡ്യയില്‍ മാത്രമെ കാണുകയുള്ളു. പുഴകളെ കൊന്നു മണല്‍ വാരുന്നത് കേരളത്തില്‍ മാത്രവും. അതിനിടക്ക് ഇതു പോലുള്ള വാര്‍ത്തകള്‍ തീര്‍ച്ചയായും ഒരു കുളിര്‍മ്മ തരും. കുറുന്തറപ്പുഴക്കും പഞ്ചായത്തിനും ഭാവുകങ്ങള്‍. മുഖ്യധാരാപത്രങ്ങളൊക്കെ ഇത്തരം വാര്‍ത്തകളെ അവഗണിക്കുമ്പോള്‍ “മാധ്യമം” ഇവയൊക്കെ ജനങ്ങളിലേക്കെത്തിക്കുന്നതിന് ഈ പത്രത്തിനും ഭാവുകങ്ങള്‍.

Wednesday, August 18, 2010

ചില ഓണച്ചിന്തകള്‍

ഓണം വന്നുവല്ലോ. ഇനി ഉഡായ്പ്പുകള്‍ അടിച്ചു വിടുന്ന സാംസ്കാരികന്മാരുടെയും സാഹിത്യന്മാരുടെയും വായ്താരികള്‍ പതിവുപോലെ കേട്ടു തുടങ്ങും. ഹോ ഇപ്പോഴൊക്കെ എന്തോണം? ഞങ്ങളുടെ കുട്ടിക്കാലത്തല്ലായിരുന്നുവോ ഓണം എന്നു തുടങ്ങുന്ന പതിവ് ‍പരിദേവനങ്ങള്‍. പത്രങ്ങളും മാസികകളും അച്ചു നിരത്തും. അവര്‍ക്കു താരതമ്യേന എളുപ്പമാണ് സംഗതികള്‍. കാരണം ഡേറ്റ് മാത്രം മാറ്റിയാല്‍ മതി. മാറ്ററെല്ലാം കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തേതു തന്നെ. ചാനലുകള്‍ക്കും പത്തു പുത്തനുണ്ടാക്കാ പിന്നെ മന്ത്രി പുംഗവന്മാരുടെ ആശംസകള്‍. ആത്മാര്‍ഥതയുടെ തരിമ്പു പോലുമില്ലാത്ത വെറും ജല്പനങ്ങള്‍. ആരെയും എതിര്‍ത്തുകൊണ്ടോ ആരെയും തുണച്ചു കൊണ്ടോ പറയുന്നതല്ല. സമകാലിക കേരളത്തിനെ നോക്കി ഭയത്തോടെ നില്‍ക്കുന്ന ഒരു മധ്യവയസ്കന്റെ ഉള്‍വിലാപങ്ങള്‍ മാത്രം. എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ ചെറിയ കവലയില്‍ വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ ഇറങ്ങുവാന്‍ എനിക്കിപ്പോള്‍ മടിയാണ്. അന്തരീക്ഷത്തിലെല്ലാം മദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധമാണു നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നത്. പൊതുവെ കേരളത്തിന്റെ ഗന്ധം അതു തന്നെയാണെന്നു തോന്നുന്നു. വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ പകലത്തെ അധ്വാനത്തിന്റെ വിയര്‍പ്പുഗന്ധവും പേറി കടയില്‍ വന്നു 50 മില്ലി എണ്ണ വാങ്ങി തലയില്‍ തേച്ചു കൊണ്ടു ചുറ്റിലും വിയര്‍പ്പു+എണ്ണയുടെ സമ്മിശ്രഗന്ധം പരത്തിയിരുന്ന സാധരണ മനുഷ്യര്‍ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു ഭൂതകാലമുണ്ടായിരുന്നു. അതിനെ പുറന്തള്ളിക്കൊണ്ടാണ് ഈ സ്പിരിറ്റ് ഗന്ധം ഇപ്പോള്‍ കേരളത്തെ ചൂഴുന്നത്. രണ്ടര പതിറ്റാണ്ടു മുമ്പു പ്രവാസിയായി നാടു വിട്ടപ്പോള്‍ ജനിച്ചിട്ടുപോലുമില്ലാതിരുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ യുവാക്കളായി വളരെ എക്സ്പീരിയന്‍സ് ഡ് മദ്യപന്മാരുമായി. ഉറയ്ക്കാത്ത കാലുകളും കുഴയുന്ന നാവുകളുമായി ലോഹ്യം പറയുവാനെത്തുന്നവരെ എനിക്കു ഭയമാണ്. മലയാളികള്‍ക്കു സഹിഷ്ണുത വളരെ കുറഞ്ഞു പോയോ? എത്ര പെട്ടെന്നാണ് അവര്‍ വയലന്റാവുന്നത്. നിസ്സാര കാര്യത്തിനുവരെ നെഞ്ചില്‍ കത്തി കയറ്റുവാന്‍ പോലും മടിയില്ലത്തവരായി മാറുന്നത്. എന്റെ ടീനേജ് കാലത്തെ ഏറ്റവും പ്രമാദമായ കേസ് കരിക്കന്‍ വില്ല കൊലക്കേസായിരുന്നു. അന്നു പത്രങ്ങളില്‍ കൊലപാതക വാര്‍ത്തകള്‍ വളരെ അപൂര്‍വങ്ങളായിരുന്നു. പഴയ പത്രത്താളുകള്‍ നോക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിലാവും ശരാശരി മലയാളിയുടെ സഹിഷ്ണുതയുടെ തോത് തുലോം കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നുവെന്ന്. എത്രയെത്ര അക്രമങ്ങള്‍ ഓരോ ദിവസവും. എന്റെ തലമുറയുടെ നാളുകള്‍ തീരാറായി. അടുത്ത തലമുറ കാര്യങ്ങള്‍ ഏറ്റെടുക്കാറായി. ഞാനെന്തു കേരളമാണ് അവര്‍ക്കു സമ്മാനിക്കുവാന്‍ പോകുന്നത്? സ്നേഹത്തിന്റെയും സാഹോദര്യത്തിന്റെയും സഹിഷ്ണുതയുടെയും സഹകരണത്തിന്റെയും കേരളമോ വെറുപ്പിന്റെയും മത്സരത്തിന്റെയും അസഹിഷ്ണുതയുടെയും അക്രമങ്ങളുടെയും കേരളമോ ഭരണാധിപന്മാരുടെയും അധികാരസ്ഥാനത്തിരിക്കുന്നവരുടെയും ചിന്തകളില്‍ ഈ വിഷയങ്ങളെ ഓര്‍ത്ത് യഥാര്‍ഥ്ത്തത്തില്‍ ഒരു സങ്കടമുണ്ടാവുമോ. എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുവാന്‍ അവര്‍ക്കണല്ലോ കഴിയുക. മനുഷ്യരുടെ സ്നേഹം തണുത്തു പോകുന്ന ഒരു കാലത്തെപ്പറ്റി യേശു പറഞ്ഞു. അധര്‍മ്മം പെരുകുന്നത് കൊണ്ടാണ് അങ്ങനെ തണുക്കുന്നതെന്നും യേശു പറഞ്ഞു.(Mathew 24:12) അതേ, അധര്‍മ്മം വളരെ അധികരിച്ചിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളോടു സഹിഷ്ണുതയുടെ സത്തയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞുകൊടുക്കാം. അവര്‍ക്കു വേണ്ടി പ്രാര്‍ഥിക്കാം. കാരണം നമ്മള്‍ കടന്നു പോകും നമ്മുടെ മക്കള്‍ അടുത്ത തലമുറക്കു ജീവന്‍ പകര്‍ന്നു വീണ്ടും ഈ ചക്രം തിരിക്കേണ്ടതുണ്ടല്ലോ.

Wednesday, August 11, 2010

മാരിയെപ്പറ്റി ചില ചിന്തകള്‍.

നിങ്ങള്‍ പ്രകാശം പരത്തുന്ന പെണ്‍കുട്ടി എന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ടോ?

ചില ജീവിതങ്ങള്‍ അങ്ങനെയാണ്.തന്നോട് ഇടപെടുന്നവരുടെ എല്ലാം അകം പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന അനുഗ്രഹീത ജന്മങ്ങള്‍.

ചുങ്കത്തറ വഴിയെങ്ങാനും പോകുന്നുവെങ്കില്‍ മാരിയെ ഒന്നു കാണുവാന്‍ മറക്കരുതെ. എഴുത്തൂകളിലൂടെ, കുറിച്ചു വയ്ക്കുന്ന വാക്കുകളിലൂടെ അനുവാചകരുടെ മനസ്സില്‍ ചില സദനുഭൂതികള്‍ ഉണര്‍ത്തുവാന്‍ ഇവള്‍ക്കു കഴിയുന്നു.

ഇവള്‍ വീല്‍ചെയറിലാണ്. ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കു ഉത്തരം കണ്ടെത്തുക വളരെ അസാധ്യമെന്നു തന്നെ ‍ഞാന്‍ കരുതുന്നു.

ക്രൂരതയുടെയും ദുഷ്ടതയുടെയും ആള്‍ രൂപങ്ങള്‍ ‍‍ഈ ലോകത്തില്‍ സര്‍വസ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെയും വിഹരിക്കുമ്പോള്‍ മാടപ്രാവുകള്‍ ബന്ധിതരായി പോകുന്നതെന്തു കൊണ്ട് ?

എന്നാല്‍ ആത്മബലത്താല്‍ പരാധീനതകളെ മറികടന്നു ജീവിതത്തിന്റെ പ്രസാദത്മകഭാവങ്ങള്‍ മാ‍ത്രം ബഹിര്‍സ്ഫുരണം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യര്‍ വിധി ഒരുക്കുന്ന ബന്ധനച്ചരടുകളെ അറുത്തുമാറ്റി സമാന അവസ്ഥയില്‍ പരിതപിക്കുന്ന അനേകര്‍ക്കു മുന്‍ ഗാമിയും വഴികാട്ടിയും ആയി വിളങ്ങുന്നു.

അവരുടെ ബലം അവര്‍ തങ്ങളില്‍ തന്നെയല്ല കണ്ടെത്തുന്നത്. പിന്നെയോ സര്‍വവും ഭരിച്ചു വാഴുന്ന ജഗന്നിയന്താവില്‍ തന്നെ.

ഇങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യരെപ്പറ്റി ഒരു ഭക്തകവി പാടി: “കണ്ണുനീര്‍ താഴ്വരയില്‍ കൂടി കടക്കുമ്പോള്‍ അവര്‍ അതിനെ ജലാശയമാക്കി തീര്‍ക്കുന്നു” (ബൈബിള്‍-സങ്കീര്‍ത്തനങ്ങള്‍-84-വാക്യം 6 )

അവര്‍ യാനം ചെയ്ത വഴികള്‍ തീവ്രദുഖത്തിന്റെ കനല്‍ വഴികളാണെങ്കിലെന്ത് മറ്റിള്ളവര്‍ക്ക് പ്രത്യാശ വര്‍ധിപ്പിക്കുന്ന ചില അടയാളങ്ങള്‍ അവശേഷിപ്പിച്ചു യാത്ര തുടരുന്നു.

ഇവര്‍ക്ക് ആരുടെയും സഹതാപാര്‍ദ്രമായ നോട്ടം വേണ്ട.

സഹതാപവചനങ്ങള്‍ ഇവര്‍ സ്വീകരിക്കുകയുമില്ല.

 അവര്‍ അര്‍ഹിക്കുന്നതും ആഗ്രഹിക്കുന്നതും പ്രോത്സാഹനത്തിന്റെ വാക്കുകള്‍ മാത്രമാണ്.

നമുക്കു കഴിയാത്തതു അവര്‍ നേടിയെടുക്കുമ്പോള്‍ അഭിനന്ദനത്തിന്റെ പൂക്കളാണ്.

മരുഭൂമിയുടെ മധ്യത്തില്‍ ഒരു പനിനീര്‍പുഷ്പം വിടര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നതു കാണുമ്പോള്‍ അത്ഭുതത്തിന്റെ ഒരു ശബ്ദം വരികയില്ലെ ? കരിമ്പാറക്കെട്ടിനുള്ളില്‍ നിന്നു ഒരു പുല്‍നാമ്പ് പൊടിച്ചു കാണുമ്പോള്‍ ആഹ്ലാദത്തിന്റെ ഒരു ഈരടി ഉള്ളില്‍ ഉയരുകയില്ലെ ?

ഇവിടെ ബഹറിനില്‍ മരുഭൂമിയുടെ നടുവില്‍ “Tree of life" എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു മരമുണ്ട്. നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ ആയുസ്സുള്ള ഒരു മരം.

അതൊരു അത്ഭുതക്കാഴ്ച തന്നെ. എന്തുകൊണ്ടാണ് അത്ഭുതമാകുന്നത് ?

നോക്കെത്താദൂരത്ത് ഒരു പുല്‍നാമ്പു പോലും കാണുവാനില്ലെങ്കിലും ഈ മരം ആര്‍ത്തു തഴച്ചു തണലും സ്വാന്തനവും പകര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്നു.

മാരിയത്തിന്റെ എഴുത്തുകള്‍ വായിക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് ആ മരമാണു മനസ്സില്‍ വരുന്നത്.

പ്രതികൂലങ്ങളുടെ ആഴങ്ങളില്‍ നിന്നു മുത്തും പവിഴവും വാരിക്കൊണ്ട് വരുന്ന പ്രസാദവതിയായ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി.

എല്ലാ ഭാവുകങ്ങളും നേരുന്നു.

കാലം മായ്ക്കാത്ത കാല്പാടുകള്‍ പതിപ്പിക്കുവാന്‍ ദൈവം ഇടയാക്കട്ടെ.

ബ്ലോഗ് സന്ദര്‍ശിക്കുവാന്‍: കാലം മായ്ച്ച കാല്പാടുകള്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്താലും.

** പ്രകാശം പരത്തുന്ന പെണ്‍കുട്ടി ടി.പദ്മനാഭന്റെ പ്രശസ്തമായ ഒരു ചെറുകഥയാണ്.

 വീണ്ടും കാണും വരെ സ്നേഹവന്ദനം.

Monday, July 19, 2010

സങ്കടങ്ങള്‍ക്കു മൊഴിയുണ്ടോ ?

ഓഗസ്റ്റ് മാസത്തിലെ കൊടും ചൂടുള്ള ഒരു മദ്ധ്യാഹ്നത്തിലാണ് ഞാനവളെ കാണുന്നത്. തളര്‍ന്ന് അവശയായി ഒരു ഭാണ്ഡക്കെട്ടു പോലെ. അരികില്‍ ഒരു സഞ്ചിയില്‍ ഒന്നോ രണ്ടോ വസ്ത്രങ്ങള്‍. നിരനിരയായിട്ടുള്ള ഫ്ലാറ്റുകള്‍ ആണ് ഞങ്ങളുടെ ബില്‍ഡിംഗ്. എന്റെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ അടുത്തത് ഒരു ഓഫീസായിരുന്നു. അറബികളുടെ വീടുകളിലേക്ക് വീട്ടുവേലക്കാരികളെ അയക്കുന്ന ഒരു സ്ഥാപനം. വൈകിട്ട് 5 മണിക്ക് മാത്രമേ തുറന്നു പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയുള്ളു. ചില വീട്ടുകാര്‍ ജോലിക്കാരികളെ തോന്നുന്ന സമയങ്ങളില്‍ അവിടെ തള്ളിയിട്ടു പോകും. അവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടാതെ വരുമ്പോഴാണ് ഇങ്ങിനെ കൊണ്ടു കളയുന്നത്. മഴയാണെങ്കിലും മഞ്ഞാണെങ്കിലും വെയിലാണെങ്കിലും സാധു സ്ത്രീകള്‍ അവിടെ ഇരിക്കണം. ഞങ്ങള്‍ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചാലും അവര്‍ വരികയില്ല. വന്നുകൂടാ എന്ന് അവര്‍ക്ക് കല്പന കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. പരിത്യജിക്കപ്പെട്ടവരെപ്പോലെ ഏകയായി അവര്‍ ഇരിക്കുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ മനം അലിഞ്ഞ് പോകും. പല ദേശക്കാര്‍, പല ഭാഷക്കാര്‍, കറുത്തവര്‍, വെളുത്തവര്‍, പക്ഷെ എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരേ ഭാവം. ഏതു മനവും അലിയിക്കാന്‍ പോന്ന സങ്കടക്കടലിളകുന്ന ദൈന്യഭാവം. അല്ലെങ്കില്‍ നിസ്സംഗതയുടെ മഞ്ഞുറഞ്ഞ അപരിചിതത്വം. രാവിലെ മുതല്‍ ഇരിക്കുന്നവര്‍ക്ക് എന്തെങ്കിലും വാങ്ങിക്കൊടുത്താല്‍പ്പോലും സ്വീകരിക്കാന്‍ അവര്‍ക്കു ഭയമാണ്. എന്നാല്‍ ഇവള്‍ പതിവിലധികമായി തളര്‍ന്നിരിക്കുന്നു എന്നതിനാല്‍ ഒരു സാ‍ന്‍ഡ് വിച്ചും ജ്യൂസുമായി എന്റെ സ്നേഹിതന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പറഞ്ഞയച്ചു. പിന്നെയും കുറെ നേരം കഴിഞ്ഞു. റൂമിനുള്ളിലെന്തൊരു ശീതളമായ അവസ്ഥ? ഒരു ചുവരിന്റെ അപ്പുറം ഒരു മനുഷ്യജീവി താങ്ങും തണലുമില്ലാതെ വാടിക്കിടക്കുന്നു. എന്തെന്നറിയാത്ത ഒരു കുറ്റബോധം എന്നെ അസ്വസ്ഥനാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാന്‍ വെളിയില്‍ വന്നു നോക്കിയപ്പോള്‍ മുമ്പിരുന്ന അതേ ഇരുപ്പില്‍ അവളെ കണ്ടു. സാന്‍ഡ് വിച്ച് തൊട്ടുനോക്കിയിട്ടുപോലുമില്ല. മെല്ലെ അരികില്‍ ചെന്ന് അതു ഞാനെടുത്ത് അവളുടെ കയ്യില്‍ വച്ചുകൊടുക്കുവാന്‍ നീട്ടി. ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോയി. അവളുടെ രണ്ടു കയ്യും മുട്ടു മുതല്‍ ഉള്ളങ്കൈ വരെ ആഴത്തില്‍ കത്തികൊണ്ടു വരഞ്ഞിരിക്കുന്നു. കുറുകെ കുറുകെ കുറേ മുറിവുകള്‍. ഞാനാ കൈകള്‍ രണ്ടുമെടുത്തു മെല്ലെ തലോടി. അപ്പോഴാണ് അവള്‍ മുഖമുയര്‍ത്തി എന്നെ ഒന്നു നോക്കുന്നത്. അതുവരെയും ഞാനവളുടെ മുഖം കണ്ടില്ലായിരുന്നു. എത്യോപ്യന്‍ യുവതി ആണെന്ന് തോന്നി. അല്ലെങ്കില്‍ ഏതോ ആഫ്രിക്കന്‍ ദേശക്കാരി. പക്ഷെ എത്യോപ്യന്‍ വന്യ സൌന്ദര്യമൊന്നും അവളിലില്ല. സാധാരണ എത്യോപ്യന്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്കുള്ളതു പോലെ അനുപാതരഹിതമായ ശരീരാവയവങ്ങളുമില്ല. വാതില്‍ക്കല്‍ എന്റെ ഭാര്യ നില്‍ക്കുന്നതോ, അവള്‍ ഒരു അന്യയുവതിയാണെന്നതോ, ഞാനൊരു പുരുഷനാണെന്നതോ ഒന്നും ചിന്തിച്ചില്ല, ഞാന്‍ ആ കൈകള്‍ തലോടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ. അല്ലെങ്കില്‍ എന്തു ഭാഷ പറയും ഞാനവളോട്? ഒരു വാക്കും ഉരിയാടാതെ നമുക്കു സംസാരിക്കാന്‍ കഴിയുമെന്നന്നെനിക്കു മനസ്സിലായതന്നാണ്. എന്റെയുള്ളില്‍ ഇരമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്ന സ്നേഹവാക്കുകളെല്ലാം അവള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞുവെന്നത് ഞാന്‍ അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നാണ്. ഏതോ അന്യദേശത്തില്‍ നിന്നു വന്ന് ഇവിടെ ഒരു ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കാമെന്നു സ്വപ്നം കണ്ടിട്ട് ഇതിനകം എത്ര വേദനകള്‍ തിന്നു തീര്‍ത്തിട്ടുണ്ടാവുമെന്നാര്‍ക്കറിയാം? പുറമെ കാണുന്ന ഈ മുറിവുകളല്ലാതെ മൂടപ്പെട്ട ആ ശരീരത്തിലെത്ര മുറിവുകള്‍ ഉണ്ടാവാം? അല്‍പ്പനേരത്തിന് ശേഷം അവള്‍ ആ ഭക്ഷണം മെല്ലെ മെല്ലെ കഴിച്ചു. പിന്നെ ഞാന്‍ വെളിയിലിറങ്ങി ഏതെങ്കിലും ഒരു എത്യോപ്യക്കാരിയെ വഴിയില്‍ കണ്ടാല്‍ കാര്യം പറഞ്ഞ് മനസ്സിലാക്കി കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വരാനായിറങ്ങി. പക്ഷെ തിളക്കുന്ന ഉച്ചച്ചൂടില്‍ ആരെയും കാണാതെ ഞാന്‍ നിരാശയോടെ കുറെ അലഞ്ഞു. എങ്ങിനെയെങ്കിലും നിര്‍ബന്ധിച്ച് അവളെ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടു വരാമെന്നു തീരുമാനിച്ച് ഞാന്‍ മടങ്ങിയെത്തി. എന്നാല്‍ തിരിയെ വന്നപ്പോള്‍ അവള്‍ ഇരുന്നിരുന്ന സ്ഥലം ശൂന്യമായിരുന്നു. കൊണ്ടുവന്നവര്‍ തന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയോ അതോ ഓഫീസിലെ ആരെങ്കിലും സന്ദര്‍ഭവശാല്‍ അവിടെയെത്തി കൂട്ടിക്കൊണ്ടു പോയോ എന്നുമറിയില്ല. എന്തായാലും ആ മുഖം ഇതുവരെയും മനസ്സിനുള്ളില്‍ മായാതെയുണ്ട്. അതേ, ചില സംഭവങ്ങളും വ്യക്തികളും ആഴത്തിലൊരു ഓര്‍മ്മ തന്നിട്ടേ നിഷ്ക്രമിക്കുകയുള്ളൂ. ഒരുപക്ഷെ അത്തരം അനുഭവങ്ങളല്ലെ ഒരു മനുഷ്യനെ മനുഷ്യത്വമുള്ളവനാക്കുന്നത്?